شمارهٔ ۱۱۵ - در رثاء امام عز الدین ابوعمر و اسعد

برداشت: کجا می‌توانم قلبی پیدا کنم که تنها برای من باشد، چرا که از دنیا فقط به خاطر او راضی و خوشنود بوده‌ام.

برداشت: مرغی را می‌بینی که دانه را می‌رباید، درد و رنج قلب من هم به همین شکل است و بس.

برداشت: من از دنیا و سرنوشت خواستم که نان به من بدهد، اما آنچه که به من داد، فقط آزردگی و درد بود.

برداشت: چرخ روزگار بر من خوشی و عید را جشن گرفته است، اما هر ماه و سال جدید، تنها خالی و بی‌محتوا به نظر می‌رسد و چیز دیگری را به نمایش نمی‌گذارد.

برداشت: در سخت‌ترین شرایط و قحطی، من به او حق خود را می‌دادم و تنها با یک مقدار کم، دستم را دراز می‌کردم.

برداشت: از آتش حکومت، وقتی در شب ستاره‌ها، گرمایی ناچیز دیدم، فقط دود و هیچ چیز دیگر بود.

برداشت: خوشی و آرامش زندگی به خاطر دوری از وطن از بین رفته و دل دیگر توانایی تحمل این درد و رنج را ندارد.

برداشت: تا وقتی به تبریز برسم، تنها دو چیز برای من کافی است: نیم نان و آب مهران، و دیگر هیچ.

برداشت: در زیر زمین، چیزی که از ما به وجود آمده است آرام می‌گیرد. تخم نیز در زیر خاک آرامش دارد و همین کافی است.

برداشت: زمانی که بذرهای سختی و رنج در زندگی کاشته شود، حاصل آن رنج و درد ناشی از آن خواهد بود که در نهایت به وداعی می‌انجامد.

برداشت: آتش از آسمان به من ضرر می‌زند و من مانند خاکی هستم که فقط در غم و اندوه فرورفته‌ام.

برداشت: من خاکی داغ و آتشین را به شکل پارچه‌ای نرم و زیبا درمی‌آورم، بنابراین مژه‌های من از اشک‌های خونین پاک شده و تنها باقی مانده‌اند.

برداشت: با وجود اینکه غم و اندوه سال‌ها مرا خسته کرده، تنها مرگ عز الدین است که واقعاً مرا فرسوده کرده و بس.

برداشت: چرخ آسمان بر روی خاک او نشسته و در حالی که خاکی و خون‌آلود است، خجالت‌زده به نظر می‌رسد.

برداشت: ماه با اشکی که از ناامیدی بر زمین ریخت، خاک را به زیبایی کهکشان آراست و به آن سر و سامان داد.

برداشت: به چرخ فلک گفتم، چرا این گونه رفتار می‌کنی؟ پس تو مسئول سرنوشتمان هستی و فقط ما را به زحمت انداخته‌ای.

برداشت: چرخ (سرنوشت) نیز از روی عذر خود شکایت می‌کند، چون می‌داند که فقط من صدای این شکایت را می‌شنوم و بس.

برداشت: لباس دین واقعی بر اساس اصول شرعی بافته شده است و تمام جزئیات آن به دقت در هم تنیده شده‌اند.

برداشت: مهدی نماینده دین بود، اما مانند مسیح به دل دردناک من رحم کرد و فقط همین کافی بود.

برداشت: به دلیل مقام و شخصیتش، فقط با بودنش در زندگی من به روح و جان من اعتبار و ارزش بیشتری بخشید.

برداشت: علیرغم اینکه در تبریز دوستان زیادی دارم، تنها کسی که برای من اهمیت دارد و جانم به او بستگی دارد، فقط اوست.

برداشت: بعد از او در تبریز چه کار می‌توانم بکنم؟ تنها او به کار من اهمیت می‌داد و بس.