شمارهٔ ۱۰۸ - مطلع دوم

برداشت: مردی در حال نوشیدن باده، معشوقه‌اش را می‌بیند که در صبح زود با عطر خوشش به سوی او می‌آید و به زیبایی بر روی گل سرخ نشسته است.

برداشت: من به سمت تو نیامدم که صبح با آمدن روز از تو عذرخواهی کنم ای معشوق با چهره نقره‌ای.

برداشت: بلبل به سرعت متوجه شد و بعد از آن سلام کرد. او سه جام شراب را که داروی درد و ناامیدی بود، پیشکش کرد.

برداشت: لیوانی که پر از عشق است، از لبخند او شاد و خندان شده، همچون گلی درخشان. اما از لب خندان او، بلبل به طور غمناک و زار، به گریه افتاده است.

برداشت: هنگامی که سه فنجان نوشیدنی را سرکشید، دندان‌های زیبا و درخشانش نمایان شد. از لبان آن معشوقه‌ای که از قندهار است، شیرینی و نرمی افشانده شد.

برداشت: بلبل با نرمی و لطافت از لب‌های غنچه‌ای نغمه سر می‌دهد و در بازگشت، زیبایی چهره‌اش را به یاد می‌آورد، مانند گل که خوشبو و دلرباست.

برداشت: نگران نباش و با من مشروبات بنوش، زیرا هرکس که مانند من، دلش از غم پُر است، دیگر غمی ندارد.

برداشت: از این شراب دل‌انگیز مانند من بنوش! ای سخنور نیکو، از دل اندوه و ناراحتی به پا خیز و همه چیز را به هم بریز!

برداشت: به ویژه این که خورشید در گوشهٔ خوشه‌ای جا خوش کرده و آتش آسمان بر اثر تغییرات زمان، به شب و روز برخورد کرده است.

برداشت: کاسه‌ای بگیر و مانند قدی بلند، آن را به سمت خود بکش. گوش‌هایت را با لذت نوازش کن و صدای دلنشینی از ساز بربط به گوش برسان.

برداشت: بعد از اینکه سه رطل سنگین درباره‌ی وزیر مدح و ستایش کرد، جهان گفت که ای خاقان، چه چیزی را به یاد می‌آوری؟

برداشت: شیخ و فرمانده شاه، حامی ملت و جنگجویان دین عرب است و همچنین مایه افتخار ملت عجم.