شمارهٔ ۱۰۷ - در ستایش ملک الوزرا زین الدین دستور عراق

برداشت: هنگامی که صبح از سمت شرق به‌عنوان نماد روز طلوع می‌کند، پرچم روز را برافراشته و در آسمان خنده‌ای پرانرژی و درخشان به نمایش می‌گذارد.

برداشت: هنگامی که سرخی مانند گوگرد در آسمان نمایان شد، مس خاکی به رنگ طلایی و با ارزشی تبدیل شد.

برداشت: خسرو چین از دور به نیکی و زیبایی نمایان شد و درخشندگی و زیبایی‌اش به قدری بود که گویا تابلویی از آسمان بر روی آینه‌ای درخشان نقش بسته است.

برداشت: در شب، نور ماه مانند تیغی پوشیده از طلا بر روی کوه سرازیر می‌شود و دستان صبحگاهان با دوختن آن به کوه، صبح را به وجود می‌آورد.

برداشت: قلم دیگر در دست این شخص نیست و به هیچ کار نمی‌آید؛ شمشیر به دست ستاره‌ای به نام سماک افتاده است. آن شخص دیگر هم دیگر نمی‌تواند باغ و کنار جویبار را مدیریت کند.

برداشت: سایه‌های درخت صنوبر مانند غروب خورشید در غرب شکل گرفتند، در حالی که خورشید در مشرق به شکل یک دانه زر درخشش خودش را نمایان کرد.

برداشت: در این بیت، اشاره شده به حرکت و تغییرات در طبیعت. مرغی به نام غراب، در حال پرواز به سمت غروب است تا ناگهان زمین را از نگاه ستاره‌ها و آسمان محفوظ نگه دارد و دچار مشکل نشود. در واقع این تصاویر به نوعی ارتباطات طبیعی و تغییرات زمانی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: در شب، رنگ مشکی به خاطر نور آتش خورشید سوخته و عطر خوش صبحگاهی توسط نسیم به هوا می‌رود. این عطر، ارزش عود را به بازی گرفته است.

برداشت: صبح با زیبایی خاصی آغاز شد و آسمان به رنگ زرین درآمد و ستاره‌ها را به عنوان هدیه‌ای به عروس آسمان تقدیم کرد.

برداشت: تیغ زرین آسمان با نور خود زمین تاریک را روشن کرد، مانند تصمیمی که راهبر شهرها اتخاذ می‌کند.

برداشت: آصف که در بخشش به حاتم معروف است، احنف سحبان که در بیان و سخنوری سرآمد است، یحیی که در بخشندگی مشهور است، و جعفر که در زمان هارون به عنوان علامت و نشانه‌ای از ادب و کمال شناخته می‌شود، همگی افراد برجسته و تأثیرگذاری هستند که هر یک در زمینه خود مهارت و فضیلت‌هایی دارند.