شمارهٔ ۱۰۴ - مطلع پنجم

برداشت: ای بلبل عاشق، در حالی که طاووس زیور خود را پنهان کرده است، گلبرگ‌های لب خود را بگشای و آواز زیبای خود را سر بده.

برداشت: ای غنچهٔ دهانت، از چشم سوزنی کمتر می‌سوزد. شکاف غمزهٔ تو، مانند سوسن، جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: ای زیبای سوخته، بی‌تابی تو مثل آتش دل‌سوزی است که با اشک می‌سوزد. لب‌های تو که در عین خندیدن زهر تلخی دارند، در واقع شیرینی شکر را به یاد می‌آورند.

برداشت: لب‌های خوش‌رنگ و زیبا، مانند جو نازک و لطیفی که سیاه‌چاله‌ای بر آن نقش بسته، مرا شاداب و سرزنده کرده است. من نیز با نگاه به آن لب‌ها، احساس برابری و هم‌سطحی پیدا کردم.

برداشت: تو به مجلس می‌روی و گواراترین نوشیدنی‌ها را می‌نوشی، اما من، از خاک و ریشه‌ام، با همان قطره‌ای که از تو می‌نوشم، به مقام و‌ احترامی دست می‌یابم.

برداشت: اگر پیش تو باشم، به خاکت بوسه می‌زنم و وقتی تو را می‌بینم، با مژگانم اشک سرخ را می‌سازم و برچیده‌ام.

برداشت: اگر من شراب بنوشم، ای محبوب، تو بر من خشم نگیرید. من از شراب نمی‌نوشم، بلکه داغ دل و غم‌هایم را می‌خورم و به جای جام و ساغر، غم‌هایم را تحمل می‌کنم.

برداشت: از آن آبی که مانند آتش است، آنچنان می‌ترسم که از آب، سگی گزیده شده باشد و شیر سیاه از آتش به وجود آمده باشد.

برداشت: خاقانی به درگاه تو آمد، بدون پا و سر، مانند حلقه‌ای که به در آویزان است، و مانند حلقه‌ای که به گوش آویخته شده، بی‌خبر از هر چیز.

برداشت: تو بزرگوار و نیکو هستی و موی سیاه تو چون تاجی بر سرت است که مانا و ماندگار است. سایه‌ سلطنت تو به مانند چتری بر سر دیگران گسترده شده است.

برداشت: اعشی شاعر عرب از دیدن من شرمنده است، مانند شرمندگی سلاح سیف ذوالیزن در برابر سیف دین مظفر.

برداشت: از میان چهار و هفت جهان، شخصی برجسته و ویژه به دنیا آمده است که نماینده و رهبری‌کننده چهار ملت و فرمانده هفت کشور است.

برداشت: این بیت به توصیف شخصیت‌های بزرگ و افتخارآفرین تاریخ ایران اشاره دارد. افسران و فرماندهان قوی مانند رستم، که به خاطر دلاوری و نیکی‌شان در تاریخ شناخته شده‌اند، نماد عدالت و سرزمین داری هستند. همچنین، بر نقش مهمی که این شخصیت‌ها در برقراری نظم و عدالت در بین مردم داشته‌اند، تأکید می‌کند. درواقع، اشاره به قدرت و عظمت کشور و جلالی که این افراد به ملت می‌بخشند، دارد.