شمارهٔ ۹۵ - در رثاء امام ابو عمر و اسعد

برداشت: در این جمله به یک بیدق (بیدق به معنای مهره‌ کوچکی است که در بازی شطرنج یا برخی بازی‌های دیگر استفاده می‌شود) اشاره شده که درباره‌ی صفات و ویژگی‌های شاه صحبت می‌کند. همچنین به یک کوکب اشاره شده که توصیف زیبایی و صفات یک ماه را دارد. به طور کلی، این عبارت بیانگر این است که موجودات کوچک و عادی نیز می‌توانند در وصف و تمجید از بزرگ‌ترها و زیباترها بکوشند.

برداشت: مزدوری که در خانهٔ زنبور عسل است، به ویژگی‌های عدالت پادشاه اشاره می‌کند.

برداشت: یک ذره ریز در حضور خورشید هم درباره‌ی عظمت و grandeur خود صحبت می‌کند.

برداشت: مور در جایی که جمشید بوده، داستانی را از مقام والایش روایت می‌کند.

برداشت: خاطرم نمی‌تواند به خوبی او را توصیف کند، هرچند گاهی درباره‌اش صحبت می‌کند.

برداشت: دوباره سوال کرد که چرا مداحان در وصف او چه حرف‌هایی می‌زنند و چه راهی را دنبال می‌کنند.

برداشت: نور پیامبر به روشنی بر فراز است و سایهٔ خداوند همواره بر او ناظر است.

برداشت: داور دین که همواره به عنوان مرجع معتبر شناخته می‌شود، در حال خواندن فتوای مفتی مطلق است.

برداشت: اهل دیانت او به ایمان و دین می‌پردازند، اما مردم او به کفر و ناامیدی اشاره می‌کنند.

برداشت: نور خورشید به طور وسیع و با شکوهی می‌گوید که سایه پادشاه به اندازه‌ی صدها زبان، حضور و قدرت او را اعلام می‌کند.

برداشت: زمانی که مرگ او به وقوع بپیوندد، پشت دنیاست که از آن به زشت‌ترین حالت ممکن سقوط می‌کند و دینداری در این میان کنار می‌رود، در حالی که شخصی که جاه و مقام دارد، به سرزنش و بی‌خیالی نسبت به این موضوع می‌پردازد.

برداشت: به خاطر دین و ایمان، کلاهی از سر عزت افتاد و افسوس که این کلاه به می‌سازد.

برداشت: چشم آگاه در حالت خواب، اسرار را با مکان خواب در میان می‌گذارد.

برداشت: به خدا سوگند، اگر کسی ثنای او را بداند، هر کس که در این باره سخن بگوید، در حقیقت باطل می‌گوید.

برداشت: من از یادآوری خاطراتم نیز عذرخواهی می‌کنم که نمی‌توانم در جایگاه درست خود صحبت کنم.

برداشت: هر گفتاری به شمارش گناه‌ها می‌پردازد، بنابراین سخن از گناه به میان می‌آید.

برداشت: چشم‌هایم که پر از اشک است، به زبان خود گویای درد و رنجی است که دارم و به نوعی از تو طلب بخشش می‌کند.

برداشت: جای تأسف است که گل‌ها و گیاهان اجازه ندارند درد و غم خود را بازگو کنند؛ انگار دل زمین فقط به خاموشی و اندوه بسنده کرده است.

برداشت: غم آن صبح روشنی بخش ملت، در دل آسمان شب به تصویر کشیده می‌شود.

برداشت: اگر سواری از دل خود غم و ناراحتی را به نمایش بگذارد، با سپاه خود این موضوع را بیان می‌کند.

برداشت: چشم خورشید، اشک‌ها را به رنگ خون آسمان می‌ریزد و در دل چاه، رازها را به تصویر می‌کشد.

برداشت: دانش من شهادتی بر پاکی اوست. به آنچه که این گواه می‌گوید گوش کن.

برداشت: آه، از دوری امام جهان، جان خاقانی ناله می‌زند.

برداشت: این جمله به این معناست که بعد از آمدن شخصی به نام اسعد بو عمرو، حالتی از شادابی و سروری در جمع احساس می‌شود و او به شوق و شادی می‌گوید: "به شدت خوشحالم!"