شمارهٔ ۸۸ - قصیده

برداشت: دل نه نشانه‌ای از سلامتی دارد و نه عشق می‌تواند از سرزنش و ناکامی ایمنی بخشد.

برداشت: نه لحظه‌ای آرامش همسری می‌دهد، نه زمانی برای رنج را به انسان می‌سپارد.

برداشت: دنیا به من ناآرامی و بی‌قراری داده است، گویی که بر من ستم کرده‌اند.

برداشت: من زندگی‌ام را به دو نیم تقسیم می‌کنم، با دلی که نشانه‌ای از یک نیمه‌ی خاص دارد.

برداشت: هر روز در آغاز صبح، خورشید با امید به ظهور یک نعمت جدید جان می‌گیرد.

برداشت: آسمان به خاطر این دو نان زرد و سپید، فقط به کسانی که شایسته نیستند، پاداش می‌دهد.

برداشت: بعضی افراد برای جلب رضایت دیگران، به جای خودشان، از مزایای دیگران استفاده می‌کنند و تلاشی برای بهبود وضعیت خود نمی‌کنند. در واقع، بهره‌برداری از داشته‌های دیگران باعث می‌شود که آنها بتوانند به اهداف خود برسند بدون اینکه تلاشی واقعی انجام دهند.

برداشت: چشمان من درد می‌کند و چیزی برای بهبودش ندارم، اما تو رایگان دارویی برای چشم‌های خودت دریافت می‌کنی.

برداشت: نگو که به من چیزی نمی‌دهد، زیرا همانطور که روزی را از آسمان می‌گیرد، می‌تواند زندگی‌ام را نیز تامین کند.

برداشت: آسمان همچون زمین است و فرمانروایان دیروز را از این زمین خاکی به یاد می‌آورند و روزی‌شان از این خاک به آن‌ها می‌رسد.

برداشت: این فرد تنها از همین دنیای مادی است و هیچ چیز دیگری ندارد که از این دنیای مادی بگیرد و به دنیای دیگری بدهد.