شمارهٔ ۸۷ - در رثاء امام شهاب الدین ابوالفضائل شروانی

برداشت: سر چه ارزشی دارد وقتی که عقل و هوش انسان از دست می‌رود؟ بدن چه ارزشی دارد وقتی که هیچ قوت و نیرویی در آن نیست؟

برداشت: دل من از غم و اندوه به تپش درآمد و جان من وقتی که به دوش می‌زنم، به شدت به شور و حال می‌آید.

برداشت: من همان درخت بید سوخته‌ای هستم که بر اثر آتش، برگ‌هایش خشک شده و حالا به دیدن من مانند رنگی که در شراب به هم می‌خورد، بیتی را می‌فروشد.

برداشت: وقتی دل از درد و مشکلات فرار کند، چگونه می‌توانم زندگی کنم؟ زیرا آن‌گاه دنیا به گونه‌ای می‌شود که من نمی‌توانم تحملش کنم.

برداشت: من خودم از گریه ساکت نیستم، اما روح من گاهی سکوت می‌کند.

برداشت: ای ساقی، از غم بگذار و جامی پر کن؛ زیرا که با نوشیدن این می، عمر به شادی و سروری سپری می‌شود.

برداشت: بخت من افسوس که کودک گریان است و به هر لحظه از صدایش بیشتر می‌رسد.

برداشت: بهتر است که کودک ناآرامی که با گریه‌های تلخ خود همه را آزار می‌دهد، به خواب برود و در دنیای خواب به آرامش و خوشی دست یابد.

برداشت: دیشب خواب پریشان و نامنظمی را دیده بودم و حالا امشب احساس می‌کنم حال و هوایم شبیه دیشب است.

برداشت: دل من به شدت تحت تاثیر صداها و نواهایی است که می‌شنوم و نگرانم که اگر این احساسات بیشتر شود، تمام توجه و تمرکزم را از دست بدهم.

برداشت: این سخن نه از دل من برمی‌خاست و نه از گوشم شنیده می‌شد، چرا که دل از طریق گوش به درک مطلب می‌رسد.

برداشت: او عمیقاً از تلاش و سخت کوشی مردان بزرگ و امام شهاب متاثر شده و احساس سوز و درد می‌کند.

برداشت: چقدر افسوس که زمان زیادی گذشته و آسمان پر از صدا و هیاهو می‌شود.

برداشت: نفس عمیق من از دل به همراه غم و اندوهی عمیق، مانند تسبیحی که با احساسات دردناک پر شده، به صدا درمی‌آید.

برداشت: با فوت او، ستاره‌ها نیز از غم و اندوه سنگینی بر دوششان رها می‌شوند.

برداشت: خاقانی همیشه درد و غم را در دل خود حس می‌کند، زیرا یاد او دائماً در ذهنش باقی است.