شمارهٔ ۸۶ - در رثاء امام شهاب الدین

برداشت: بدن آدمی چه ارزشی دارد وقتی که عقل و هوش را از دست بدهد؟

برداشت: دل من مانند خم شراب به شدت و تلاطم درآمده و جانم به سان کف روی آب در حال سرریز شدن است.

برداشت: من همان بید سوخته‌ام که نگاه‌هایم به زیان و خرابی ختم می‌شود.

برداشت: زمانی که دل از مشکل و رنج نجات پیدا می‌کند، احساس می‌کنم که زنجیرها و بارهای سنگین دنیا بر روی قلبم قرار می‌گیرد.

برداشت: من هرچند که از گریه سکوت کرده‌ام، اما روح من همچنان در درون خاموش می‌شود.

برداشت: ای ساقی، همواره با نوشیدنی‌های خود، غم و اندوه را فراموش کن و از زندگی‌ات لذت ببر، زیرا هر جرعه‌ای که می‌نوشی، زمان را به شادی می‌گذرانید.

برداشت: حالم بد است که کودک بی‌تابی می‌کند و هر لحظه رو به افزایش است.

برداشت: بچه‌ای که به خاطر دلایل مختلف ناراحت و گریان است، بهتر است که در خواب مشغول خیالات شیرین و خوش باشد تا اینکه به حالتی تلخ و غمگین باقی بماند.

برداشت: دیشب خواب پریشان و عجیبی دیده بودم، حالا که شب دوباره فرا رسیده، دنیا هم همچون دیشب در حال تغییر است.

برداشت: ای کاش به خاطر وفات امام شهاب، آه و ناله من به شدت و توان بیشتری تبدیل شود.

برداشت: دلم به شدت تحت تأثیر صداهایی است که می‌شنوم، نگرانم که این احساسات و هیجانات باعث شوند که تمرکزم را از دست بدهم.

برداشت: من این حرف را نه از دل شنیدم و نه از گوش، چرا که دل از طریق گوش به سخن‌ها راه پیدا نمی‌کند.

برداشت: ای کاش، ای کاش، زمانه به شدت در حال گذر است و در این میان، آسمان به شدت ملتهب و پر از سر و صدا خواهد شد.

برداشت: حسرت و اندوه من به اندازه‌ای عمیق است که انگار با خون من گره خورده و مانند دانه‌های تسبیح، عواطف درونم را می‌سوزاند.

برداشت: در این صورت، مرگ او همچون گوهری ارزشمند از دوش ستاره‌ها برمی‌افتد.

برداشت: اگر خاقانی به یاد او بیفتد، احساس درد و اندوهش بیشتر می‌شود.