شمارهٔ ۸۳ - قصیده

برداشت: در جوی سلامت، کسی هیچگاه آبی نخواهد دید و آرزو هم بدون نقاب نخواهد نمایان شد.

برداشت: دل، به خواب نمی‌رود وقتی که درد را در چشمان کسی می‌بیند، زیرا در دل بخت، خواب خوشی دیده نمی‌شود.

برداشت: همه حفره‌های دل به ویرانی می‌رسند، ای کاش چرا هیچ گنجی در این ویرانی دیدار نمی‌شود.

برداشت: اگر زمین پر از طوفان شود، دل آدمی هرگز جز یک سراب نخواهد دید.

برداشت: هیچ‌کس جرأت نمی‌کند که از ثروت و امکاناتش خرج کند، مگر اینکه به خوبی از شرایط و محدودیت‌هایش آگاه باشد و بداند چه خطراتی ممکن است او را تهدید کند.

برداشت: دل در حالت افسردگی قرار دارد، مانند کسی که از ناراحتی رنج می‌برد. زیرا دل به خاطر آتش خوشی‌ها و سرگرمی‌ها نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: رطب به رنگ سبز است، چه زمانی رنگش به قرمزی گرایش پیدا می‌کند، در حالی که هرگز آب مه و ماه را نمی‌بیند.

برداشت: همه انسان‌ها عدالت و انصاف را طلب می‌کنند، اما هیچکس از این مکان انصاف نمی‌گیرد و کسی آن را نخواهد دید.

برداشت: اگر سال‌ها دل به کسی بدهی و صبر کنی، جز صدای حلقه‌های کوبه چیزی نخواهی شنید.

برداشت: زندگی انسان به اندازه روزی که برایش مقدر شده است، دوام می‌آورد؛ بنابراین بهتر است که انسان در زندگی خود شتاب نکند و صبر داشته باشد تا روزی در مسیرش بیفتد.

برداشت: دنیا نیرنگ و فریب را به رنگ زردی نشان می‌دهد و افسوس که از فراوانی مهربانی، هنوز از آغاز و فرصت‌های جدید خبری نیست.

برداشت: خاقانی در این شعر بیان می‌کند که به خاطر ابهت و زیبایی سخن، دیگران قادر به دیدن واقعیات و جزئیات نخواهند بود. او به نوعی می‌گوید که سخن او چنان عمیق و پرمحتواست که نیازمند دقت و توجه بیشتری است تا به خوبی درک شود.

برداشت: نمی‌گوید کسی که او را از مقام و مقامش برکنار کرده‌اند، و هم از زیبایی‌های او چیزی نمی‌گوید، چرا که معشوق و صاحب‌اختیار زیبایی را نمی‌بیند.

برداشت: زبان پرندگان به خاطر اینکه سلیمان، پیامبر بزرگ، دیگر این دنیا را نخواهد دید، خاموش شد.

برداشت: بسیاری از آب‌ها در سایه باقی می‌مانند و هرگز نور خورشید را نمی‌بینند.

برداشت: بسیاری از باغ‌ها و زمین‌های خوب ممکن است خراب و بی‌ثمر شوند، زیرا کسانی که درختان انجیر را می‌خورند، به دلیل کم‌توجهی و نادانی، از طرف پرندگان بدبختی حاصل نمی‌کنند.