شمارهٔ ۷۶ - در شکایت از زندان

برداشت: هر کسی که در دلش غم و اندوه دارد، آن را با اشک‌هایی داغ و سوزان ابراز می‌کند.

برداشت: هر کسی که تقدیرش به نوعی رقم بخورد، سایه‌اش از او دور می‌شود.

برداشت: اگر روزگار به من وفا کند، هرگز نمی‌توانم چنین وفایی را از روزگار انتظار داشته باشم.

برداشت: این آسمان، که به نوعی به معبد دو قبله اشاره دارد، به نظر می‌رسد که بی‌نقش و نشانی است و فقط بر اساس خون و بازی قمار اداره می‌شود.

برداشت: فلک پنج برگ را برداشت و دوباره به دوش خود حمل کرد تا آن را تبدیل به یک عدد کند.

برداشت: اگر کسی در کارهای خوب و نیکو شرمنده نشود، به خاطر کارهای بد و ناشایست چه‌قدر می‌تواند شرمنده شود؟

برداشت: ما مانند پرنده‌ای بی‌صدا هستیم و در وضعیتی سخت و نگران‌کننده به سر می‌بریم. هیچ‌کس را نداریم که به حال‌مان رسیدگی کند.

برداشت: صدای یک پرنده چقدر می‌تواند جمعیت زیادی را به حرکت درآورد، ولی یک مورچه به تنهایی چه توانایی‌ای در نبرد دارد؟

برداشت: زنبورها برای نشان دادن هیجان و فعالیت خود سر و صدای خاصی دارند و این هیجان به نوعی نشانه‌ای از کنترل و تدبیر آنان است.

برداشت: بر روی پاهایم، آسمان در حالی که از آهن حلقه‌هایی ساخته شده، همچون دهان ماری عمل می‌کند.

برداشت: این دهن‌های تنگ و بدون دندان روی پای من نشسته و علامتی را نشان می‌دهند.

برداشت: هر سال، درختی که میوه دارد را با اره‌ای که دندانش شکسته است، هرس می‌کنند.

برداشت: سگ دیوانه شده است، مگر اینکه آهن در دست من باشد که بتواند به آن غفلت کند.

برداشت: آه خاقانی از آسمان چنان دور شد که چشمان انسان توانایی دیدنش را ندارند.

برداشت: هر چیزی که در پس پرده آسمان پنهان شده است، با ناله‌های خاقانی نمایان می‌شود.

برداشت: اعمال انسان به طور مطلق تحت تأثیر خداوند است و تنها اوست که کارهای نیک را می‌تواند به سامان برساند.

برداشت: هرچند دشمنان از دانه‌های شن بیشتر هستند، اما همه آنها در نهایت با مرگ به خاک برمی‌گردند.