شمارهٔ ۷۵ - قصیده

برداشت: مرد واقعی کسی است که در برابر سختی‌ها و مشکلات قدم بردارد و آن درد و رنجی که احساس می‌کند، در دل انسان‌های دیگر تاثیر بگذارد و باقی بماند.

برداشت: این جمله بیانگر این است که مشاهده و لذت بردن از زیبایی‌های عشق مانند باغی است که می‌تواند در دل دشواری‌ها و غم‌ها، شادی و سرزندگی را به ارمغان آورد.

برداشت: برای اینکه چیزی وجود نداشته باشد، تمام آنچه که هست، به خاطر اوست. او در نهایت وجود، بر سر پرده عدم قرار دارد.

برداشت: زندگی در عشق مانند سفالی است که شراب می‌نوشد. طعنه ی نخستین به وجود ارزشمند و گرانبهای جام جم می‌زند.

برداشت: انسان باید از محبت و خوبی‌های زندگی استفاده کند و برای رسیدن به اهدافش تلاش کند. وقتی که فردی در مسیری قرار می‌گیرد، می‌تواند با تلاش بیشتر و استفاده از فرصت‌ها، به موفقیت‌های بزرگ‌تری دست یابد.

برداشت: جایی که دلبری زلف‌هایش ادعای کفر می‌کند، کسی که در این مسیر قدم بگذارد، گمراه است و نمی‌تواند به ایمان برسد.

برداشت: در جایی که نور چهره‌اش پرده را کنار زد، حالتی معصومانه و دلپذیر وجود داشت که یادآور صبحگاه بود.

برداشت: خاقانی می‌گوید که چه کسی می‌تواند بداند این سراب (یعنی حقیقت) چه رنگی است، و انسان از این دنیای خاکی چگونه می‌تواند به اوج جهان برسد و نامش را بلند کند.