شمارهٔ ۷۱ - مطلع دوم

برداشت: شب گذشته، خورشید را به سمت شرقی افق بردند و ماه نو را مانند یک لباس بر تن کسی که اندامی چاق دارد، قرار دادند.

برداشت: خورشید در حال غروب است و به همین دلیل در آسمان به شکلی زیبا و جذاب نمایان می‌شود. اما به علت اینکه به پایان روز نزدیک می‌شود، نمی‌تواند از حمایت و نگهداری که در آسمان دارد بهره‌مند شود. این حمایت به خاطر زیبایی و درخشش خورشید ایجاد شده است.

برداشت: در گوشه‌ای از یک جام شکسته، که به سمت شرق نمایان شده، دنیایی را تماشا کن و ببین که این جام از چه سنگ قیمتی ساخته شده است.

برداشت: محتسب (نگهبان مذهب) می‌گوید که در روز روشن، جام شراب را شکست و این کار باعث شد که ننگ و رسوایی برای شرق (خاور) به وجود آید.

برداشت: در شب، ستاره‌ها به طرز عجیبی درخشیدند و آسمان مانند طشتی پر از سرخی ‌شفق به نظر می‌رسید، به طوری که ماه مانند تیغ تیز و برنده‌ای شده بود.

برداشت: چرخ جادوگر به مانند پارچه‌ای طلایی شکل گرفت و در حالی که دامن مشکی‌اش گم شده بود، جیب‌هایی گرد و قشنگ برای او درست کردند.

برداشت: در مورد چرخ زمان می‌توان گفت که خطایی پیش آمده و آن اینکه به جای تناسب، نخی از جنس نقره‌ای به دامن این چرخ دوخته شده است.

برداشت: ماه نو مانند حلقه‌ای از ابریشم می‌درخشد و شب مانند مویی نرم و زیبا است. این دو با هم مانند عود و شکر ترکیب شده‌اند و زیبایی خاصی خلق کرده‌اند.

برداشت: خورشید مانند گلی زیبا در خوشه ای، روشنی و زیبایی را به دنیای روشنان بخشید و پرتوهای ماه را ابزار قدرتی گرانبها مانند سکه ای از زر برای شاه مظفر ساخت.

برداشت: نیمهٔ قندیل عیسی به معنای آینه‌ای از نور و روحانیت است و به نوعی نشان‌دهندهٔ مقام و جایگاه بلند روحانی است. در اینجا به وجود و تسلط مقام روحانی اشاره شده و بیان گر ویژگی‌های خاص آن می‌باشد. همان‌طور که طوق اسب نشان از قدرت و افتخار دارد، این مضمون تأکید بر زیبایی و عظمت در مقام معنوی دارد. در کل، این عبارت به ترکیب زیبایی و قدرت در عالم روح اشاره می‌کند.

برداشت: دیشب وقتی که ماه نو را در چهره شاه بر روی تخت دیدم، خاطراتم از باغ‌ها و زیبایی‌ها، این شعر تازه را برایم به وجود آورد.