شمارهٔ ۵۷ - قصیده

برداشت: ای سرنوشت خاقانی، چرا این همه بلا و سختی را برای من رقم زده‌ای؟

برداشت: او به خوبی می‌دانست که دلش چه می‌خواهد و با یک نان جو هم راضی و خوشحال می‌شود.

برداشت: مدوانش که تند و سریع حرکت کنی؛ چرا که این کار می‌تواند عزم و اراده او را از ادامه‌ی مسیر بازدارد.

برداشت: زمانی که مرغ را می‌دوانند، ابتدا باید آن را بکشند تا از خطر و آسیب در امان باشد.

برداشت: بهتر است که از او مرغی نداشته باشی، و اگر دوید، این را نپسند که او را بکشی.

برداشت: هیچ کس نمد نداشته‌ای را نمی‌بیند که از خشکی و سستی آن لاشه‌اش را بر جای دیگر ببندند.

برداشت: دست او را در گرمای تابستان به آتش نیفتان، مانند چوبی که در آتش شعله‌ور می‌شود.

برداشت: بهار با زیبایی‌ها و لذت‌هایش، ارتباط با شهر شام را جذاب‌تر می‌کند و دیدار با حوریان بهشتی، خوشایندتر از هر چیز دیگری در خجند است.

برداشت: هم می‌تواند کسی را به تبریز ببرد و هم می‌تواند او را از شروان دور کند.

برداشت: کودک را بیش از این آزار نده و به او فریاد نزن.

برداشت: به آرامی و محبت با او رفتار کن، زیرا این رفتار می‌تواند باعث رشد و پرورش نسل‌های آینده شود و تاثیر زیادی بر روی آنان بگذارد.

برداشت: هیچ کسی نیست که در این دنیا همراه او باشد، فقط اشک وجود دارد و همچنین هیچ سایه‌ای نیست که به دیگری وابسته باشد.

برداشت: حکمت و داوری خداوند مانند قاضی با انصاف است و توانایی بیان و گفتار او به مانند تجربه و دانایی یک شخص پیر و با فهم است.

برداشت: به ظاهر آدم‌ها توجه نکن و از وضعیت درونی آن‌ها که ممکن است آزاردهنده باشد، غافل نشو.