شمارهٔ ۵۶ - قصیده

برداشت: از رحمت و لطف خداوند بزرگ، حمایتی به من رسید که باعث شد تا دل گمشده‌ام را پیدا کنم و به آرامش برسم.

برداشت: دل گفت: سپاس خدا را که از آن ترس رهایی یافتم. جان گفت: نعمت و کرامت او را که از این قید آزاد شدم.

برداشت: وقتی که دل من آرامش پیدا کرد، از خودم چیزی شیرین و دوست‌داشتنی خلق کردم. حالا داستانی هست که بشنوی و با فکر و منطقت همراه شوی.

برداشت: مردی در کنار دریا، در جهتی که به مغرب می‌رسد، شانه‌ای می‌زد و یکی از موهایش را به آب انداخت.

برداشت: از آن مکان حرکت کرد و به سمت شرق رفت. باد وزید و باران بارید و نشانه‌های او را در همه جا پخش کرد.

برداشت: مرد پس از چندین سال به جایی رفت و متوجه شد که هنوز همان مو را دارد و به آن مساله خندید.

برداشت: حالت جسمی خاقانی و تفکر ابخاز به گونه‌ای است که شبیه وضعیت یک فرد عاقل و داناست.

برداشت: این عبارت به توصیف وضعیتی پرداخته است که در آن سرزمین ابخاز در سمت غرب و ورودی پادشاهی دریا به تصویر کشیده می‌شود. همچنین اشاره به حالتی گریان و رنجور دارد که فردی از این سرزمین به شدت ناتوان و غمگین است، به طوری که حالت او به گونه‌ای است که به یک مو وابسته شده و از کمال ضعف و درد، به شدت به خود می‌پیچد.

برداشت: در پایان، جسم رنجور او دوباره به دست آمد، و اگر دشمن بر این چیز بی‌نظیر بخندد، به او بگو بخند.

برداشت: الان من و این نی که به زیبایی سر ناخن حوری است، همان نی که ریشه‌اش به ناخن من وصل است و به خاطر آن جهانی را به وجود آورده است.

برداشت: مکانی را توصیف می‌کند که دهنم بر زیبایی گنبد گل بسته شده و این گنبد با زیبایی فیروزه‌ای و زرق و برق زر و یاقوت زینت یافته است.

برداشت: دیگر دل شاد نمی‌شود با تمام زیبایی‌های ری، چون همیشه خوشحالی‌اش وابسته به چیز دیگری است.

برداشت: خاقانی و خاقاتن در کنار رود کر و تفلیس، جیحون و آب کر و تفلیس به سمت سمرقند حرکت کرده‌اند.