شمارهٔ ۵۳ - قصیده

برداشت: ای دل، اگر به اندازه یک موی نازک هم آزاد نباشی، هرگز نمی‌توانی رنج و غم را پشت سر گذاشته و شاد و خوشحال شوی.

برداشت: در آرامش و خوشی تو، غم به ناگهانی وارد شد و به حدی در دل و جانت نفوذ کرد که دیگر هیچ وقت نمی‌توانی به آن آرامش و آبادانی بازگردی.

برداشت: من دیده‌ام که آهن بسیاری در اثر آتش به آب تبدیل شده است، حالا تو هم تبدیل به آب شده‌ای و بعد از این دیگر نمی‌توانی به حالت اولیه‌ات برگردی.

برداشت: ای دلمرده از عالم خاکی، تو که از غم همچون آتش می‌جوشی، نمی‌توانی جز از آتش چیزی دیگر را تجربه کنی، و در نهایت هیچ چیز جز آن آتش به باد نخواهی رفت.

برداشت: هرچه بیشتر به دنبال حق و حقوق خود باشی، بیشتر دچار زحمت و مشکل خواهی شد. پس به آرامش درون خود برس و بدان که با تلاش در جهت احقاق حقوق، از ناامنی و فشار روانی رهایی پیدا نخواهی کرد.

برداشت: تا کی می‌خواهی تلاش کنی و کوه‌ها را بکنید، در حالی که هیچ چیزی به دست نخواهی آورد؟ در تلاش برای شکست دادن سختی‌ها، در نهایت به جایی نخواهی رسید.

برداشت: اگر در برابر انتقادها و سرزنش‌ها قرار گرفتی، شاید بتوانی از آن عبور کنی؛ ولی اگر به دنبال آرامش و سلامتی هستی، نباید ریشه و اساس آن را فراموش کنی.

برداشت: از دل غم، موجودی به دنیا آمد که مانند گلی است که در خون غرق شده؛ هرگز نخواهی توانست با هیچ شادی و سروری، با آن هم‌زاد شوی.

برداشت: از شدت اندوه و گریه، وضعیت دیار کوفه به هم ریخته است؛ اما روزی از عشق و شادابی، بغداد به این حال نخواهد افتاد.

برداشت: اگر می‌خواهی، می‌توانی در کنار پادشاه باشی و اگر بخواهی، می‌توانی در کنار درویش. اما در هر حال، از غم و درد نمی‌توانی آزاد شوی.

برداشت: اگر خاقانی زمانی به یاد تو بیفتد، دنیا هم به یاد تو خواهد بود، چرا که تو پیمان و عهدی داری که به هیچ‌وجه فراموش نخواهی شد.