شمارهٔ ۵۱ - قصیده

برداشت: نگاه کن که چگونه سرشت و طبع جهان تغییر کرده و ناامید و غمگین شده است.

برداشت: در نهایت، نشانه‌ای از جهان باقی نمانده چرا که صفحات دل‌ها از وفاداری خالی شده‌اند.

برداشت: دل ما مانند کورهٔ آهنگری است که در آن آتش و زجر وجود دارد؛ تا زمانی که دنیا به حالت خطرناک و زهرآلودی مانند افعی ضحاک درآید.

برداشت: اگر به تو فرصت رسید، از تمام دنیا بهره‌برداری کن و نگران نباش که شاید این کار ناپاک باشد.

برداشت: هرچند که افعی زهر دارد و خطرناک است، اما تأثیر آن به قدری قوی و مؤثر است که می‌تواند امنیت و آرامش ایجاد کند. در واقع، وجود خطرها و چالش‌ها می‌تواند به نوعی بهبود بخشیدن یا تقویت چیزهای دیگر باشد.

برداشت: مجوز این وضعیت به خاقانی داده شده است، چرا که او با کلامش به عرش افلاک دست یافته است.