شمارهٔ ۴۹ - قصیده

برداشت: دل تشنه به آب نمی‌رسد و چشم تنها در سراب می‌بیند.

برداشت: داستان رنج من به تو رسید، ولی وقتی که آن را بخوانی، پاسخی نخواهی یافت.

برداشت: من چهره‌ام را مانند آب صاف و زلال ساخته‌ام، ولی از آن‌جا که زیبایی‌ام بیش از حد است، کسی نمی‌تواند به زیبایی من نزدیک شود.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر کسی نتواند به خواسته یا آرزوی خود برسد، جای تعجب نیست، زیرا حتی موجودی کوچک و ناچیز مانند مگس نیز نمی‌تواند به پرنده‌ای بزرگ و قدرتمند مانند عقاب نزدیک شود. این بیان نشان می‌دهد که گاهی اوقات فاصله‌ای بزرگ بین آرزوها و واقعیت‌ها وجود دارد.

برداشت: کی به وصل تو می‌رسم در حالی که خیال شیرین تو در خواب از دسترس من دور است؟

برداشت: اگر چه از آرامش خبری نیست، حتی اگر آرامشی بیاید، باز هم جز عذاب چیزی نخواهم دید.

برداشت: دوستی که دشمنی می‌کند و دشمنی که خود را دوست نشان می‌دهد، تنها من هستم که از این ماجرا آسیب نمی‌بینم.

برداشت: دل و عمرم در حال تباه شدن است و از تو، به جای این همه خراب شدن، حتی یک خراب نیز به من نمی‌رسد.

برداشت: به نظر می‌رسد که وعده‌ای که داده شده، به هیچ وجه تحقق نمی‌یابد، انگار که هیچ راه و امکاناتی برای رسیدن به آن وجود ندارد.

برداشت: میوه‌ای در باغت وجود دارد که به هیچ‌گونه نور آفتاب نمی‌رسد.

برداشت: از لب‌های تو تنها چیزی که به من می‌رسد، زهر خالص است و هیچ چیز خوب و شیرینی وجود ندارد.