شمارهٔ ۴۸ - قصیده

برداشت: منتظر نشسته‌ای که ببینی سرنوشت چه می‌آورد. عقل می‌خندد و می‌گوید از این انتظار چه سودی نصیبت می‌شود؟

برداشت: تنها گذاشتن نشانه‌های سیاه و سفید بر مسیر جان‌ها، در گذر زمان چه نتیجه‌ای خواهد داشت؟

برداشت: بیش از آنکه زندگی ناگوار ما را تحت تأثیر قرار دهد، از این ناظرین بی‌رحم که به کارهای ما نظارت می‌کنند، چه چیزی به دست می‌آید؟

برداشت: روز و شب در حال تلاش و تلاش هستند و تو همچنان در انتظار و امید نشسته‌ای. از این تلاش‌های دائمی چه نتیجه‌ای ممکن است به بار بیاید؟

برداشت: بفهم که هر دو طرف، حامل هدف‌های بزرگی هستند. وقتی از دل این بار، چیزی بیرون بیاید، چه چیزی به وجود خواهد آمد؟

برداشت: در میان بازار زندگی، از این خاکی که هستیم، چه نتیجه‌ای فراتر از گرد و غبار حاصل می‌شود؟

برداشت: رازهای جهان را به دقت بررسی کردی، اما به یاد داشته باش که همه چیز در نهایت بی‌ارزش است. از این محاسبات چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟

برداشت: هیچ چیزی کمتر از ارزش واقعی زمانه از کسانی به دست نمی‌آید که در موقعیت مناسب قرار دارند.

برداشت: چند بار باید از خطرات و مشکلات دوری کنی؟ اگر روزگار به تو امان ندهد، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: بهار که نخل را به روزهای سبز و شادابش می‌آورد، در واقع نمایانگر خزان است. از این بهار چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟

برداشت: رنگ دل تو نشانی از زحمت‌ها و تلا‌ش‌های زندگی‌ات است. می‌دانی که از آتش چه چیزی باقی می‌ماند؟

برداشت: به دروازه‌ی خاقانی بزرگ برو و از او مهربانی و کرم بخواه، زیرا از دل دریای کوچک، چیز قابل توجهی به دست نمی‌آید.