شمارهٔ ۴۱ - قصیده

برداشت: خسرو، پادشاه بزرگ، کاخی مجلل در سرزمین جم ساخت و در باغی زیبا و دل‌فریب، سرسبزی و تازگی به وجود آورد.

برداشت: کیخسرو، پهلوان بزرگ و مشهور، در سرزمین زال، واقع در سیستان، در میانه‌ی روز و در شرایطی خاص به تازگی اقدام به کاری مهم کرده است.

برداشت: این خانه‌ی کعبه که سکندر آن را محاصره کرده، خدمات و ساختار تازه‌ای به وسیله‌ی خضر خلیل به دست آورده است.

برداشت: برای حفظ استحکام کشور و عظمت آن، بوقبیس با صبر و درایت خود پایه‌های تازه‌ای را بنا نهاد.

برداشت: قصرِ او مانند عرش آسمان است و درخشش ستاره‌ها، زیبایی و تازگی به این فضا بخشیده است.

برداشت: تا زمانی که مرکب عقل، یعنی تفکر صحیح و درست، آماده باشد، مهدی به دنیا آمد و فضایی نو ایجاد کرد.

برداشت: خداوند، با مهربانی‌اش جهانی را خلق کرد و سپس در آن، منابع و گنجینه‌های زندگی را به وجود آورد.

برداشت: دست سخاوت شاه باز شده و پاهای بخل بسته است، بنابراین در محل قصر شرف، نعمت‌ها و برکات تازه‌ای فراهم شده است.

برداشت: زمانی که سخاوت و generosity در سرزمین امید کمیاب شد، مردم به خاطر عشق و محبت، بارانی از احساسات تازه به پا کردند.

برداشت: شاهی که برای کوه‌های پر از زین ختلیانش، ماهی را به عنوان هدیه‌ای از دندان‌های تازه‌اش به آسمان ارسال کرد.

برداشت: پادشاه بزرگ و عالی‌مقام که زندگی‌اش با خوشبختی گره خورده و این پیوند به نوعی جاودانی شده و برقراری عهدی نو را آغاز کرده است.