شمارهٔ ۴۰ - قصیده

برداشت: هرگز در دنیای فانی چیزی به وفای واقعی دست نیافت و چرخ روزگار هیچ‌گاه در تمام عمرش دچار اشتباهی نشد.

برداشت: هیچ‌کس در زندگی به مقام و مرتبه‌ای عالی نرسیده است که در پایان کار، از آنچه به دست آورده راضی باشد و نتواند آن را به خوبی مدیریت کند.

برداشت: زندگی هیچ‌گاه چیزی به ما نمی‌دهد که بخواهیم، بدون اینکه در آن خدعه‌ای در کار باشد. زمانه نیز در بازی خود همیشه بی‌رحم بوده و به هیچ‌کسی اجازه نمی‌دهد بدون سختی یا فریبندگی چیزی به دست آورد.

برداشت: آسمان چه کسی را در نور خورشید مقام والایی بخشید؟ زیرا در نهایت، حتی صبح زود نیز عمر کوتاهی دارد.

برداشت: آیا کسی را دیده‌ای که دو دوست به صفت جوزا (یکسان) باشند و در تمام دوران زندگیشان، حتی در لحظه‌های سخت، از یکدیگر جدا نشوند، مانند دو جسد که به هم چسبیده‌اند و از هم فاصله نمی‌گیرند؟

برداشت: وقتی شنیدم که زمانه به وفا می‌کند، خودم با چشم‌های خود دیدم که در دوران ما این وفا وجود نداشت.

برداشت: دنیا مانند اژدهایی است که مردم را به ستم و نابودی می‌کشاند و فقط کسی در امان است که خود را قربانی این اژدها نکند.

برداشت: بسیاری هستند که در این دریای غم فرو افتاده‌اند و تنها امیدشان به قایق نجاتی بود که وفا نکرد و آنها را نجات نداد.

برداشت: آن نگینی که تو در چشمت دیدی، همیشه هنگامی که به شش‌در بیفتد، هر بار که بخواهد، حریفش را رها نمی‌کند.

برداشت: ای خاقان، به چشم جهانیان، خاک بینداز، زیرا که هیچ دارویی برای درد روح تو نیافتند.