شمارهٔ ۳۷ - در مرثیهٔ سپهبد کیالواشیر

برداشت: با آرزوی خوب برای عشق، خداحافظی می‌کنم. همچنین، به جدایی و وصال نیز خداحافظی می‌گویم.

برداشت: بر لحاف ناز و در میدان لذت و نبرد، خداحافظی نیکو با دوستان.

برداشت: سبزه‌ای که در باغ بر فراز درخت سرو جوان قرار داشت، اکنون با باد وداع می‌کند و می‌خواهد برود.

برداشت: زمانی که من از این زندگی جدا شوم، به یاد آهوهایی که در صحنه شکار هستند، یاد می‌کنم و با آن‌ها خداحافظی می‌کنم.

برداشت: مرا در آتش قرار دادند و آن وضعیت بی‌پایان را برایم رقم زدند، خداحافظی با آن.

برداشت: پرندگان به صورت دسته‌دسته و جفت‌جفت کنار هم نشسته‌اند و بر روی طاق ابروان به آرامی farewell می‌گویند.

برداشت: شاهدان در مهمانی، موهایشان را در هم بافته و به زیبایی آراسته‌اند. خداحافظی با موهای زیبای آنها.

برداشت: دور ترکستان، چهره زیبا و دلربای سپاه هندوان را که صف کشیده‌اند، به یاد می‌آورم و برایشان آرزوی وداع می‌کنم.

برداشت: پادشاهی که در حال حاضر جوان و شاداب است، مانند شاخه‌ای از درخت ارغوان، خدانگهدار!

برداشت: تا جایی که می‌توانی گریه کن و ناراحت باش، زیرا جوانی تو در حال گذر است و آن توانایی جوانی نیز آخرین وداعش را می‌گوید.

برداشت: ای جمال الدین، مانند یک فرمانده، دیگر نمانده‌ای که در دژ حصن شنذان قرار بگیری. جوانی‌ات را با خداحافظی بدرود می‌کنم.