شمارهٔ ۲۵ - در حسب حال و شکایت از استرداد ملکی که بوی داده بودند

برداشت: به پادشاه وفادار بودم و برای او ستایش کردم و اکنون نمی‌خواهم جواب پس بدهم. او برایم نانی فراهم کرده است و اگر بخواهد آن را پس بگیرد، این کار برای او درست است.

برداشت: شاه فقط بر دو کشور سلطنت داشت، اما به واسطه‌ی سخنان من، لقب پادشاه هفت کشور را به دست آورد؛ زیرا این تاجی که بر سرش گذاشته شده، ناشی از ستایش و تمجید من است.

برداشت: سلطان به من نان داد و من به او جانم را فدا کردم، یعنی کلام او مانند نانی است که زودگذر و فانی است، اما جان من گنجی است که باقی و پایدار خواهد بود.

برداشت: من تمام نعمت‌ها و خوشی‌های دنیا را برای او گذاشته‌ام، اما او در عوض فقط پنج چیز کوچک و ناچیز به من می‌دهد.

برداشت: به اندازه‌ای که ده نفر از دهقانان چیزی به من می‌دهند، من نیز به دعاگویانشان همان مقدار عطا کرده‌ام، زیرا این پاداش دعا است.

برداشت: من مانند چراغی هستم که نور می‌افشاند و نمی‌توانم از کسی خواسته‌ای داشته باشم. زیرا من خودم نورانی هستم و در این لحظه روشنایی می‌بخشید.

برداشت: در حقیقت، اگر ماه هم نوری از خورشید بگیرد، باز هم به او وابسته است و نمی‌تواند مستقل باشد. در نهایت، قدرت و جایگاه اصلی همچنان متعلق به خورشید است.

برداشت: کودک ناله می‌کرد زیرا که قرص رنگی کوچکی در دست داشت. سگ به سمت او دوید و آن قرص را از او گرفت و رفت.

برداشت: این بیت به نوعی بیانگر شدت علاقه و وابستگی فرد به مقام و جایگاه خود است. بنده، که به نظر می‌رسد در اینجا به شخصیت خاصی اشاره دارد، با آراستگی و زیبایی در شأن و منزلت خود مواجه است، اما در عین حال وضعیت ناپسندی نیز داشته و شاید در دنیای پست یا غیرمطلوبی گرفتار شده است. در مجموع، این تمایل به جلب توجه و در عین حال وجود تضاد در شرایط نشان‌دهنده پیچیدگی روابط انسانی و اجتماعی است.

برداشت: روغن مصری و مشک تبتی در دو زمان می‌توانند نشانه‌ای از عطر و خوشبویی یا گندیده و ناخوشایند بودن باشند.

برداشت: اگر بخواهی در ستایش فرخی هر مصراعی را هدیه کنی، در ستایش بکر من، هر مصراع به اندازه‌ای ارزش دارد که شهر را می‌ارزد.

برداشت: اگر فضیلت‌ها را بشماری، می‌بینی که به اندازه‌ی زیادی از آن‌ها وجود دارد. اما اگر حسابش را اشتباه کنی و به سمت چپ بروی، نمی‌توانی به درستی ارزش این فضیلت‌ها را درک کنی.

برداشت: زمانی که من قلم را در دست می‌گیرم، قلم به من می‌گوید که صاحب این دست، رهبر و پیشوای شعر و نثر است.

برداشت: اگرچه روزی که در آن به دنیا آمده‌ام از همه روزهای گذشته مهم‌تر است، اما کسی که رهبر باشد در سخن و دانش از من برتر است.

برداشت: من به دقت معانی را بررسی می‌کنم و به دوستان اطلاع می‌دهم، اما دشمنان هم از این موضوع آگاه هستند و هر تکه از این معانی بر این حقیقت گواهی می‌دهد.

برداشت: یکی از اشعار من در دستان سلطان بود که او دوباره مدح شاه اخستان را خواند و از شدت حسرت، آتش درونم شعله‌ور شد.

برداشت: او گفت که این ستایش مخصوص ماست و باید بگوییم که اینگونه ستایش که ما انجام دادیم، برای خودمان هم مناسب است.

برداشت: گروهی از نخبگان گفتند که این خدمت از خاقانی است، زیرا کافران در دربار شاه شروان تحت سلطه ما هستند.

برداشت: من به شما گفتم که نیکی شما ممکن است از یاد برود، اما نیکی امیر همیشه در ذهن‌ها باقی خواهد ماند و این موضوع نشانگر خوشبختی و موفقیت شماست.