شمارهٔ ۲۱ - مطلع سوم

برداشت: در اول صبح، خضر به در خانه‌ام آمد و با نغمه‌ای دل‌نشین و آرام مرا به سلام صبحگاهان خطاب کرد.

برداشت: وقتی او قدم به زمین گذاشت، زمین همچون آسمان به رقص درآمد و مانند ستاره‌ای که به صبح نزدیک می‌شود، در دلش اضطراب و هیجان به وجود آمد.

برداشت: جهان مانند چرخ می‌چرخد و جوانی و شادابی به صبح می‌ماند که در آن دوران پیری به سر رسیده است. در این حال، جلوه‌های زندگی و نشاط در فصل جوانی به اوج خود می‌رسد.

برداشت: علمی که در چهل صبح به دست می‌آید، مانند مکتبی است که با دقت و زیبایی آماده شده است، و روح آن همچون داستان‌نویس نوح،‌ که نقش مهمی در انتقال دانش و اطلاعات ایفا می‌کند، شبیه به کتابی است که همواره از آن بهره‌برداری می‌شود.

برداشت: عطر و تازگی ناشی از عشق، از مشکی که در حال پخش شدن است می‌وزد و در صبح، موهایش مانند برف به نظر می‌رسد و درخشندگی خاصی دارد.

برداشت: صبحی که مستی مرا دید، دل من به عشق دو طرف وابسته است و به خاطر فقر به جناب اشاره می‌کند.

برداشت: درد و غم من آن‌قدر شدید است که به دل آسمان لرزشی وارد کرده و صبحگاهان، نظم و آرامش عالم را در هم ریخته است.

برداشت: می‌گویند صبح دمیده است و ای سلاطین، برپا شوید و به احترام مقام بلند حضرت خاقان بایستید.

برداشت: فرزند خاطر را به یاد بیاور که از دل شب، صبح را به وجود آورد. در این ظرف سبز، تخم زرین عذاب قرار دارد.

برداشت: دل من مانند پرنده‌ای است که برای تو می‌پرد و هر روز صبح به دنبال پاداش‌ها و نعمت‌های خوب می‌گردد.

برداشت: برخیز و با شمشیر صبح، این پرنده را بزن و آن را به عنوان هدیه‌ای برای نوروز پیش شاه ببرید تا او خوشحال شود.

برداشت: شاه که در دو قلمرو عراق حکومت می‌کند، نوشته‌ای از او بر روی کاغذی شامی است. صبح یعنی روز جدیدی با قلمی مصری، درخشان و مثل شهاب (ستاره‌ای دنباله‌دار) آغاز شده است.