شمارهٔ ۱۹ - در مدح خاقان اکبر شروان شاه منوچهربن فریدون و بستن سد باقلانی و التزام صبح در هر بیت

برداشت: صبح با تلألو و درخشندگی خود، مانند یک مو طلایی، از پس پوشش شب و خنده‌های آن نمایان می‌شود. این صبح، در حقیقت، نمادی از تابش آفتاب است که به زندگی و روز جدید امید و روشنایی می‌بخشد.

برداشت: چشمک ستاره‌ها بر لبخند صورت صبح تاثیر گذاشت و اشک‌های ابرها زمین را شستشو دادند.

برداشت: صبح که هوا مانند پشت پلنگ رنگین شده است، ماه مانند شاخ گوزنی از پشت پرده ظاهر می‌شود.

برداشت: زمان، صبح را به وجود آورد و شب را از بین برد. فضای جهان، سرشار از زیبایی و روشنی شد.

برداشت: در صبح زود، سفره‌ای از نعمت‌ها گسترده می‌شود که از خورشید نازل گردیده و به دنبال آن، قطرات شبنم به شکل گلابی خاص چیده می‌شوند.

برداشت: صبح نشینان مانند شمعی هستند که اشک‌های شادی‌شان ریخته شده و با هر قطره اشک، همچنین یک قدح شراب در دست دارند که شمعی را روشن کرده است. این تصویر به نوعی نشان‌دهنده غم و شادی توامان در یک لحظه است.

برداشت: ساقی به شدت مشغول است و مانند پرنده‌ای که در دام افتاده، دستانش درگیر است. صبح زود با گرما و حرارتش دانه‌های دل‌ها را که در سردرگمی و بی‌قراری هستند، به حرکت درآورده است.

برداشت: صبح که می‌رسد، جان آدمی مانند شراب سرشار از زندگی و نشاط می‌شود. شراب هم مانند روح پاک است و وقتی که در خاک می‌نوشیم، به نوعی با خاک و خاکی‌ بودنمان پیوند می‌خوریم و دچار حالتی از مستی و سرخوشی می‌شویم که ما را در آغوش طبیعت و هستی غوطه‌ور می‌کند.

برداشت: در صبح، چرخ گردشی شبیه به میوه‌ی ترنج به وجود می‌آید که زردی را از نارنج می‌گیرد و به دنبال دستی است که ملک و مالکیت را در دستانش دارد.

برداشت: صبح آسمان عظمت و جلال، پادشاه موسی فرا می‌رسد که سخن او همچون خضر است. اعتقاد و باور خضر در کنار سکندر و مقام او نمایان است.