شمارهٔ ۱۵ - در ستایش ابوالمظفر جلال الدین شروان شاه

برداشت: صبح شده و کماندار ستارگان را به آتش کشیده و آب تیرها را زلال کرده است.

برداشت: در صبح زود، وقتی که سپیده دم برمی‌خیزد، ستاره‌ها به طرز شگفت‌انگیزی ناپدید می‌شوند و نور خورشید همه چیز را روشن می‌کند.

برداشت: نفس فسون‌گر در صبح مانند زرق و برق ستارگان باقی می‌ماند.

برداشت: یک جام شراب به دو گنج با ارزش می‌ارزد و دل‌ باخته‌های بی‌دغدغه را به مهمانی می‌طلبد.

برداشت: کشتی‌ها که در دریا هستند، مانند گنجینه‌های طلا می‌مانند که در عمق دریا پنهان شده‌اند.

برداشت: بیا و از جامی آبی بنوش، خطی از زندگی بکش و در کنار زهدپروران به کمال برسی.

برداشت: با استفاده از نقره و طلا، زیبایی‌هایی برای دلبران بساز.

برداشت: دستارچه‌ای را ببین که از برگ‌های شمشاد درست شده و به دور گردن سمن گره خورده است.

برداشت: خورشید مانند دو کعبه است که همه چشم‌ها به تماشای هلال‌های زیبا و جلوه‌های آن دوخته شده‌اند.

برداشت: زهره با دو حرکت از سر جنازه، سه خواهر را به رقص درمی‌آورد.

برداشت: از شراب چون شعله که از درخت صنوبر می‌رقصد، درختان صنوبر را با گل سرخ می‌آراید.

برداشت: این بیت به توصیف حالتی از شادی و نشاط اشاره دارد که به خاطر یک بازی با مهره‌ها به وجود آمده است. در این حالت، رنگ بنفش به گونه‌ای به ران‌ها یا پاهای شخص القا شده که نشان‌دهنده‌ی احساس هیجان و شادابی اوست. این تصویر، حالتی از بازی و سرگرمی را به تصویر می‌کشد که در آن فرد به شدت درگیر فعالیت‌های شاد و تفریحی است.

برداشت: در گوهرهای گرانبها، مانند طلا و یاقوت، نشانه‌هایی از مزاج و خواص وجود دارد. این یعنی هر کدام از آن‌ها ویژگی‌ها و خواص خاص خود را دارند که به نوعی به طبیعت و کیفیت آن‌ها وابسته است.

برداشت: یاقوت و زر باعث شادی و نشاط می‌شوند، همان‌طور که داروی درد، غم را دور می‌کند.

برداشت: شراب می‌نوشد و ستاره به سرعت در کار نیست، این شش ضلعی پر از ظلم و ستمگران را.

برداشت: به هر کس که نوشیدنی مناسبش را بدهی، او را از دیگران متمایز خواهی کرد.

برداشت: هرگاه که اندکی از هنر و خوبی به دست افرادی با دل‌های بد برسد، برای دلیران و نیکوکاران، مانند دریایی از نعمت و فضیلت خواهد بود.

برداشت: درد و رنج از ناتوانان به مانند سفالی است که در دست آن‌ها شکل می‌گیرد، در حالی که صدف و گوهر به دست توانگران سختی و موانع را تجربه می‌کنند.

برداشت: شش پنج با هم می‌زنند تا نیکو‌ترین نقش‌ها شکل بگیرد و برتر از آن، نقشی به وجود می‌آید که فرود‌تر از آن‌هاست.

برداشت: وقتی که آسمان به زمین بوسه زد، خاک نیز به مقام والای خود افتخار کرد و مقام بزرگ‌ترها را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: خاقانی، شاعر بزرگ، در وصف زرق و برق و زیبایی‌های دنیا، به خاکی اشاره می‌کند که مانند یک جرعه‌نوش به زندگی و لذت‌های مادی دلبسته است، و به جام زرین شاه کامران، که نماد ثروت و قدرت است، تشبیه می‌شود. در واقع، زرق و برق ظاهری و دنیا، مانند یک نوشیدنی خوش‌طعم به نظر می‌رسد.

برداشت: از در ورودی، نغمه و ساز به شروان شه داده می‌شود، او که صاحب قرآن است.

برداشت: خاقان بزرگ، ابوالمظفر، که سروازان و پیروان مظفر را جمع کرده است.

برداشت: در اطراف صفدران، بندهای چوبی به شکل خیزران افکنده شده است.

برداشت: دریا از دست غرق‌شده، جواهرش را به نمایش می‌گذارد و این جواهر، برای تاج و جواهرات دیگر ارزشی ویژه دارد.

برداشت: وقتی که سپاه و نیروهای دلیر می‌جوشند و در میدان نبرد حاضر می‌شوند، عرق و زحمات آن‌ها به اندازه‌ای است که به یاد دریا و آب شور می‌افتد؛ یعنی تلاش و جانفشانی آن‌ها بزرگ و تاثیرگذار است.

برداشت: به خاطر دعاهای خوب باکو، امروز بسطام و خاوران باقی مانده‌اند.

برداشت: باکو به بقاش، تهیهٔ مالیات یا خراج را به عهده خواهد گرفت که شامل خزران، ری و زره‌های گرانبها می‌شود.

برداشت: او در نبرد به یاری آسمانی دست یافت و بر دشمنان خود پیروز شد.

برداشت: گشتاسب از پسرش خواسته که کمک کند و دختران را به دست آورد.

برداشت: این شعر به این معنی است که شاعر قصد دارد شعر یا قطعه‌ای را به ستایش استاد خود بنویسد و در این زمینه به مهارت و استعداد سخنوران اشاره می‌کند. شاعر به وسعت کلام و بیان خود اطمینان دارد و می‌خواهد توانایی‌هایش را در ستایش استادش نشان دهد.