غزل شمارهٔ ۴۰۰

برداشت: چهره‌ات مانند لاله است، بوی تو چون سمن می‌باشد و مانند سرو، با طراوت و زنده‌ای. اما تو کی هستی، ای سنگدل و ستم‌جو که آفت جان من شده‌ای؟

برداشت: ای کسی که قدت بلند و کمانت افسون‌گر است، با چهره زیبا و روی ماهی که داری، جانم را فدای تو می‌کنم. تو بسیار دلنشینی، پس تو که هستی که این‌قدر جلب توجه می‌کنی؟

برداشت: تو از گل سرخی روییده‌ای، همچون نرگسی که در دسته‌ای جمع شده است. همچنان که قیمت شکر افت کرده، تو نیز چون پسته‌ای هستی که دندان به آن می‌زنی؛ اما تو که هستی و چه کنشی داری؟

برداشت: ای دل‌بر کامرانی، کسی که زیبایی‌ات مانند ماه است و دل‌ها را می‌رباید، درختان بر کمر کوه بسته شده‌اند، تو که هستی و موی تو در میان است؟

برداشت: تو با حالت خماری از شراب، در حال حرکت هستی و در حالی که مشت‌هایت را باز کرده‌ای، به کدامین کمان و تیر می‌روی؟

برداشت: عسل و شکر، لب‌های تو را توصیف می‌کنند و می‌گویم که همه‌ی زیبایی‌های دنیا در وجود تو خلاصه شده است. من در حیرتم که تو چه کسی هستی که این‌همه جذابیت و راز داری!