غزل شمارهٔ ۳۹۹

برداشت: من مجنون می‌شوم وقتی تو مانند پری در میان زلف‌های خود، به گونه‌ای ظاهر شوی که انگار ماری را نشان می‌دهی.

برداشت: وقتی که تو به شب بیایی، انگار شب هم مانند روز روشن می‌شود، چرا که دیدار تو نورانی و درخشان است.

برداشت: اگرچه در شب نباید به آینه نگاه کرد، اما من به تو می‌نگرم چون تو در واقع همان آینه‌ای هستی که مرا به تماشا می‌طلبی.