غزل شمارهٔ ۳۹۷

برداشت: از زیبایی و حضور تو، روشنایی شمع در خانه عیسی می‌تابد و چهره‌ی تو مثل نوری است که شب را روشن می‌کند و تجلی می‌یابد.

برداشت: ای شکار زیبایی تو مانند شیران در میدان نبرد و تو مست جام عشق خود، مردان حقیقت را وادار به درک عمیق می‌کنی.

برداشت: چهرهٔ زیبا و جذاب تو همچون آتش است که جان هزار زردشت را به خود مشغول کرده و زلف‌های پر پیچ و تاب تو عقل هزار عیسی را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: رضوان، فرشته بهشت، که زیبایی‌های بهشت را می‌بیند، وقتی به زمین نگاه می‌کند و به چهره‌ات می‌نگرد، می‌گوید: این خاکی که تو در آن هستی، جایی زیبا و دلنشین‌تر از باغ‌های بهشت است.

برداشت: هر دلی که به باغ زیبا و دل‌انگیز زلف تو قدم بگذارد، جانش را در سایه درخت طوبی پیدا می‌کند.

برداشت: ای عزیز، در جدایی‌ات خوش باش، زیرا در وصال تو لذتی نیست. زندگی بدون تو هیچ جذابیتی ندارد.

برداشت: نیم جانی که هجران تو برایم گذاشته بود، به پایت ریختم؛ [نمی‌دانم] پذیرفتی یا نه.

برداشت: خاقانی با تمام دل و جان به عشق تو دل باخت، هرچند که به خاطر وصلت با تو، خوشبختی نصیبش نشد.