غزل شمارهٔ ۳۹۶

برداشت: صبح زود برخیز و با چهره‌ای بشاش و با انرژی به زندگی خود ادامه بده، زیرا که زندگی تو را صدا می‌زند و خواهان آن است که از لذت‌ها و خوشی‌ها بهره ببری.

برداشت: در لیوان زیبایی، پودر سرخ رنگی وجود دارد که خود ذات کیمیا و جاندار است و آن، مروارید گیاهان می‌باشد.

برداشت: این جمله به نوعی به مقایسه‌ای بین دو چیز پرداخته است. در اینجا به نظر می‌رسد که صحبت از نوشیدنی و لذت آن در دو موقعیت متفاوت است. یکی از موقعیت‌ها اشاره به حالتی آرام و معنوی در نماز دارد، در حالی که دیگری به صدای جیک‌جیک مرغ اشاره می‌کند که می‌تواند به حس زندگی و نشاط اشاره داشته باشد. به طور کلی، این جمله به تضاد بین لحظات معنوی و لذت‌های دنیوی می‌پردازد.

برداشت: تشنگان زندگی بخشیده می‌شوند و دل‌های یتیم و غمگین از عمق درد و مصیبت نجات پیدا می‌کنند.

برداشت: بیا صبح را صدا بزن و بیا نوشیدنی‌ام را بیاور تا حسرت از دست رفته را فراموش کنم. خوش باش با صبح من و همه تکه‌های جدا شده را جمع کن.

برداشت: به خواسته‌ات بپرداز و با دل خودت زندگی کن، حتی اگر دیگران تو را سرزنش کنند. نگران نظر قاضی‌ها و داوران نباش.

برداشت: جانم به فدای تو، حتی زمانی که ناز و کرشمه‌ات مرا به زانو درآورده است. در زندگی من تنها خوبی‌های تو اهمیت دارد و نه ضررهای ناشی از مرگ من.

برداشت: ای خاقانی، وقتی دیدی که عمر انسان ناپایدار است و به سرعت می‌گذرد، در این لحظه به آرزوهای خود توجه کن و به یاد داشته باش که مقام و قدرت دنیا فریبنده است و ممکن است انسان را به گمراهی بیندازد.

برداشت: اگر کسی توانایی انجام معجزات را داشته باشد، باید به پادشاه و حوادثی که بر او می‌گذرد، ربط داده شود. به عبارت دیگر، نشان دادن قدرت و توانایی‌های خاص باید در قالب شرایط و رخدادهای مهمی که بر پادشاه اثر می‌گذارد، باشد.