غزل شمارهٔ ۳۹۵

برداشت: ای پروردگار، شب تاریکی فراگیر شده است و من بارها درخواست رحمتی از تو کرده‌ام تا صبح روشن با نور خود به من نمایان شود و پرده‌ها را کنار بزند.

برداشت: به من جامی از شراب عطا کن که بوی آن مانند صبح نو باشد و چون نسیم عیسی روح‌افزا باشد. رنگش نیز شبیه اشک مریم است.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که از دنیا و زندگی چه شیرینی‌هایی می‌توانیم بچشیم و در جمع لذت ببریم، زیرا زندگی پیش از آن که به سن بلوغ برسیم، با اتفاقات و تجربیات ارزشمندی شکل گرفته و پرورش یافته است. بنابراین، باید از لحظات خوش زندگی در این جمع‌ها بهره‌مند شویم.

برداشت: تو به یاد درد و رنج‌های بی‌پایان خود نشسته‌ای و آنقدر از مصائب زندگی زخم خورده‌ای که گویی تنها برای خوردن غم و اندوه به این دنیا آمده‌ای. این انسان، به خاطر خون و زخم‌هایی که برخود دارد، نیازمند مایعی است که روانش را آرام کند، ولی چه بد که این مایعات همان خون و رنج و اندوه است.