غزل شمارهٔ ۳۹۳

برداشت: نوشیدن جام می در صبحگاه، اعمالی ناشایست است که با لذت و سرمستی همراه است، ای گل خوشبو! روح من فدای تو باد.

برداشت: نگاه کن، مانند لبخندت، صورتی زیبا و تابناک مانند صبح بتابان، و مانند اشک من، شیشه‌ای پر از شراب زندگی را به من هدیه کن.

برداشت: این بیت بیانگر این است که از قضا و حوادث زندگی باید به دور بود و نباید به امور غیرمفید و بی‌معنا پرداخته شود. همچنین اشاره دارد که در عشق و محبت، باید احتیاط کرد و از ترس رسوایی، احساسات را پنهان نکرد.

برداشت: لب تو همانند شرابی است که می‌ریزد و طعم شیرینش هر لحظه با لذت بیشتری حس می‌شود و این به نوعی نشانه‌ای از پیروزی‌های پی در پی است.

برداشت: زخمی که بر قلبم زدی، مانند می‌نوشی است که بی‌رحمانه بر زخم‌هایم می‌نشیند و این دردها را برایم به یادآور می‌شود.

برداشت: ای خاقانی، سخنان نو و تازه بگو، زیرا سرزمین ایراگ کهن شده و قول‌های پرشکوه گذشته دیگر ارزشی ندارند.