غزل شمارهٔ ۳۹۲

برداشت: وقتی پرندگان در صبح آهنگ می‌خوانند، دعوت به خوش‌گذرانی و لذت‌جویی را پاسخ بده.

برداشت: هوا پر از شادی و خوشی صبحگاهی است؛ بیا آن اشک تلخ را که در دل داریم بیاور.

برداشت: این بیت به مفهوم زیبایی و جذابیت طبیعت اشاره دارد. به طور کلی، به نظر می‌رسد که فضایل و زیبایی‌های خاصی در محیط اطراف وجود دارد که می‌تواند ما را به تفکر وامی‌دارد. طبیعت با زیبایی‌هایش، ما را به تماشا و لذت بردن فرامی‌خواند.

برداشت: صبح مانند لباس زیبایی است که گرد و غبار مشکین بر آن نشسته و موهای زلف ترکان همچون سلاحی براق و دلنواز است.

برداشت: در دل شب، شادی و خوشحالی مانند صبح روشن و تازه‌ای آغاز می‌شود و مانند آبی خنک، زندگی را تازه و شاداب می‌کند.

برداشت: درستکاری می‌تواند از شراب سر بزند؛ اگر مردی عاقل و درستکار به تو نصیحتی کرد، آن را بپذیر.

برداشت: خانه و می‌خانه در دورانی شاداب و پر از شادی قرار داشتند و محوطه‌ی آن‌ها با گل‌های خوشبو احاطه شده بود.

برداشت: تو هستی و راه را می‌شناسی، ای کسی که عقل را دنبال می‌کنی، اگر مردی که در این راه است.

برداشت: به شروان، درختان سرسبز و پرمیوه‌ای وجود دارد که نشانه‌ای از خوشبختی و رونق در آن منطقه است.