غزل شمارهٔ ۳۹۱

برداشت: دل من به یاد تو مانند خاکی شده است. هر چند من در حال تحمل درد و رنج هستم، اما به خاطر این دل خاکی که دارم، همچنان دم از عشق و وابستگی می‌زنم.

برداشت: من تنها در دستانم یک مهره دارم، اما تو در حال بازی‌ای که نتیجه‌اش مشخص است. تو به تازگی دو کعبه را به دست آورده‌ای، در حالی که من در این بین تحت فشار و بلاتکلیفی قرار دارم.

برداشت: اگر چهره‌ات را از من پنهان کردی، باید از تو سپاسگزار باشم. اکنون دیگر به حق این زندگی بدون تو برایم ممکن نیست.

برداشت: اگر خال گندم‌گونت مرا به سوی خود جلب می‌کند، بدان که من با تمام وجود و جانم آماده‌ام تا آن خال زیبای تو را به دست آورم.

برداشت: چهره‌ات را از من نپوشان، چون بالاخره آن چهره‌ای که در آینه دیده می‌شود، نمی‌تواند از من دور بماند. من به هرحال همان خاکستری هستم.

برداشت: من دردی دارم که نمی‌توانی از من بپرسی؛ به هیچ‌وجه نمی‌توانم بگویم. شب‌ها را به سختی می‌گذرانم و تب‌های زیادی را تحمل می‌کنم.

برداشت: وقتی از دل ناله‌ای می‌کنم، دوستانه به من نگو که دشمنی در کار است. چه نیازی به دشمنی دارد وقتی که خودم دارم زجر می‌کشم و خودم را نابود می‌کنم؟

برداشت: اگر دل مرا باز نگردانی، دل دیگری به من بده که این بار نمی‌خواهم بدون دل به خاک عراق بروم.

برداشت: به نظر می‌رسد شاعر به زیبایی‌های جهان و طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود زیبایی‌های دنیا، احساس او نسبت به معشوقش خاص و منحصر به فرد است. او در اینجا به نوعی تفاوت بین جذابیت‌های ظاهری و عمق احساسات را بیان می‌کند، جایی که برای او معشوقش از همه چیز بیشتر اهمیت دارد.

برداشت: در هنگامه جنگ به سوی میدان می‌روم و جان خود را فدای سلطانی می‌کنم، اگرچه او دریاست و من همچون نیلوفر به آفتاب می‌تابم.