غزل شمارهٔ ۳۹۰

برداشت: ای زیبای درخشان، تو با زیبایی خود دل‌ربایی می‌کنی و چهره‌ات چون آفتاب درخشش و رونق به همراه دارد، همان‌طور که سیاره مشتری زیبایی و درخشش خاصی دارد.

برداشت: وقتی که تو به وضوح دیده شوی، مانند شمعی می‌درخشی و هر مجلس را روشن می‌کنی. و زمانی که به عمق وجودت پی ببرند، مثل شور و حالتی می‌شوی که می‌تواند لشکری را به حرکت درآورد.

برداشت: موهای تو با تمام زیبایی‌اش، مانند شب تاریک من است و در حالی که به خاطر زیبایی‌هایت سوزانده می‌شوم، کیسه‌ام از ناز تو خالی و لب‌های تو به طور خاص لاغر و ظریف‌اند.

برداشت: هرچند که رنگ سفید نشان از پاکی است، اما زیبایی و خاصی که در زیبا بودن تو وجود دارد، به قدری حیرت‌انگیز است که می‌تواند به عنوان قیامت و شگفتی در برابر زلف‌های مشکی‌ات به حساب آید.

برداشت: از غم و دلتنگی من به شدت می‌سوزم و دلم آتش می‌گیرد. با اینکه به ظاهر دلی آرام و آبی دارم، اما درونم پر از عواطف و آب‌های تلخ و غم‌انگیز است.

برداشت: من تو را همواره شکر می‌کنم و نمک‌دان توام، اما نسبت به آب چه کم است! این در حالی است که من به رغم دوستی‌هایم، خودم را به دشمنی پرورش می‌دهم.

برداشت: ابر، برای تو زیان‌بار است، پس دیگر چشمان من را باران نکن. چشمان من به تو نمی‌رسد، چون در دل من دری وجود دارد که چشمانم از آن عبور نمی‌کند.

برداشت: عزیزم، اگر تو را در حالتی ببینم که در زیر نور خورشید و کنار آب ایستاده‌ای، اشک‌های من را هم به یاد داشته باش.

برداشت: تو از نگاه‌های پرمهر من احساس تنفر می‌کنی، در حالی که از شعله‌های عشق من نمی‌ترسی.

برداشت: اگر دل خاقانی از گناهان پاک و خالص شود، خداوند به خاطر این خلوص و پاکی، او را بیشتر مورد ستایش قرار می‌دهد.