غزل شمارهٔ ۳۸۹

برداشت: داور جان، پس این فریاد جان را که می‌زنم، چرا نمی‌شنوی؟ ای خدا، دیگر چطور فریاد بزنم که صدایم به گوش تو برسد؟

برداشت: خواهم در کنار در خانه‌ات فریاد بزنم و در حالت ناامیدی و درد بگویم که عاشقانت را نادیده می‌گیری و تو هم صدای فریاد من را نمی‌شنوی.

برداشت: من از دل غم‌های عمیق و سوزان خود به سوی زبان می‌روم تا آنچه را در دل دارم بیان کنم، اما اگر تو صدای من را نشنوی، چگونه می‌توانم این احساسات را به تو برسانم؟

برداشت: هر لحظه می‌گویم بگو تا ببینم نشانه عشق چه چیزی است. من چه می‌دانم که عشق تو چه نشانه‌ای دارد وقتی که تو نشنوی.

برداشت: برگرفته از این بیت، می‌توان گفت: تو به دنبال زیبایی‌ها و دلربایی‌های ترک‌ها بودی و همیشه در حال آماده‌باش برای آن بودی. اما وقتی صدای کمان را نمی‌شنوی، دیگر نمی‌توانی تیرها را پرتاب کنی. این بدان معناست که اگر به نشانه‌ها و هشدارها توجه نکنی، فرصت‌های خوب از دست می‌رود.

برداشت: دریای اشک‌های من آن‌قدر عمیق و پرصداست که حتی گوش ماهی‌ها صدای آن را می‌شنوند. اما زمانی که تو در این دریا حرکت می‌کنی، دیگر نمی‌شنوی که این دریای اشک به چه حالتی درآمده است.

برداشت: اگر از حال دلم بپرسی، وقتی فریاد من را می‌شنوی، حال دلم را درک می‌کنی، اما هر بار که از من می‌پرسی، چون صدای مرا نمی‌شنوی، نمی‌توانی به حال من پی ببری.

برداشت: گوش خود را زیر زلف و زیور پنهان کرده‌ای تا صدای آه من را نشنوی، حالا که در پنهانی، چگونه می‌توانی صدای من را بشنوی؟

برداشت: امروز جانم خیلی زود از دست رفت، چنانکه تو خود جان زندگی‌ام هستی. ای جان، حالا که جانم به خطر افتاده، چرا نمی‌شنوی؟

برداشت: هر بار که خاقانی صحبت می‌کند، از چشمان و زبانش مانند گنجی ارزشمند، نام خاقانی را به دوستانش معرفی می‌کند؛ اما اگر تو این نام را نشنوی، چه اهمیتی دارد؟

برداشت: کوهی از نقره‌است و اگر در آن کوه صدای گنجی برآید، این صدا همچنان در جریان است و تو نمی‌توانی آن را بشنوی.