غزل شمارهٔ ۳۸۸

برداشت: ماهی که وقتی از دنبالش نگاه کنی، نور خورشید را به خاطر زیبایی و شخصیتش می‌بینی.

برداشت: در این شعر، به ستاره جوزا (دو قلو) اشاره شده است که در آسمان نمایان است. همچنین، به زیبایی و جذابیت فردی اشاره می‌کند که در اثر گره‌کاری یا طراحی خاصی به چشم می‌آید. در واقع، می‌توان فهمید که شاعر به شگفتی‌ها و زیبایی‌های آسمان و تأثیر آن بر زندگی انسان اشاره می‌کند.

برداشت: عاشق‌تر و دلسوخته‌تر از من را نخواهی یافت، آن سایه‌ای که در پشت سر خود می‌بینی.

برداشت: او هرگز برای ما جان نمی‌دهد، ولی ما برای او جان می‌دهیم.

برداشت: اگر به دل سنگ نگاه کنی، حتی در آنجا هم می‌توانی نشانه‌ای از عشق و آرزوی او را پیدا کنی، چرا که عشق او همه‌جا وجود دارد و حتی در سخت‌ترین جاها نیز اثر آن محسوس است.

برداشت: خاقانی با داشتن این همه معانی عمیق و ارزشمند در شعرش، همچنان خود را مانند گدایی می‌بیند که به دنبال این گنجینه‌هاست.

برداشت: ای یار، اگر می‌خواهی به درمان من کمک کنی، از لبانت شربت وصالی بفرست.