غزل شمارهٔ ۳۸۷

برداشت: من از خاک هستم و وقتی تو مرا نخواهی، نمی‌توانی مرا در وجودم بیابی. من به عنوان موجودی فیزیکی، از بدنی تشکیل شده‌ام که تو نمی‌توانی آن را درک کنی.

برداشت: هیچ چیز من به ارزش و ارزشمندی تو کم نیست، اگر بر روی اصول و پایه‌های محکم خود استوار باشی، چیزی از دست نخواهی داد.

برداشت: دوست داشتن تو باعث شده که دشمنان من هیچ موفقیتی نداشته باشند و از من هیچ نشانه‌ای که به دشمنی اشاره کند نخواهند یافت.

برداشت: وقتی من شبیه تو شدم، بهتر است که به جمع دراویش بپیوندی، زیرا در آنجا نخواهی توانست من و تو را جدا از هم ببینی.

برداشت: وقتی که من مانند سایه‌ای در تاریکی قرار بگیرم، در راه روشنی نمی‌توانی وجود مرا پیدا کنی.

برداشت: تو گفتی از دل خود چه اسمی بپرسم که از من خاصیتی نمی‌پدیـدی.

برداشت: دل تو مانند سنگی است که فقط نقش و نگار عاشقانه‌اش را بر می‌شماری و نمی‌توانی غیر از عشق به باغ گل آن را تصور کنی.

برداشت: دلی که به خاطر تو سنگینی می‌کند، چیزی جز زیبایی و عشق نمی‌تواند تحمل کند.

برداشت: در دل پرمهر و عشق، آتش تمنا وجود دارد و باید بدانیم که در چنین حالتی، نمی‌توانیم به زیبایی‌های زندگی فقط نگاه کنیم و باید تلاش کنیم تا به آن‌ها برسیم.

برداشت: دل خود را به خاطر سختی‌ها و آتش‌هایی که درونت وجود دارد، بیهوده نجو. از صبر کردن نتیجه‌ای نمی‌گیری، چرا که مانند آهنی که در آتش می‌سوزد، نمی‌توانی از دل تفتیش‌شده‌ات آرامش و سکون بگیری.

برداشت: پیروزی این چرخ (سرنوشت) را به جز رنگ خمرهٔ سفالی نمی‌توانی ببینی.

برداشت: در جستجوی خاقانی، او را به گونه‌ای گم نکن که اگر به دنبالش بگردی، نتوانی او را پیدا کنی.