غزل شمارهٔ ۳۸۶

برداشت: من می‌گویم که تو تمام دل و جان من هستی، اما تو به من توجهی نمی‌کنی و در کنارم نمی‌مانی.

برداشت: من آن سایه‌ام که از خاک ساخته شده‌ام و تو آن نوری هستی که جان و زندگی را به من می‌بخشی.

برداشت: من از تو ساخته شده‌ام و وجودم به تو وابسته است؛ تو در دل من جای داری و برای من بسیار ارزشمندی.

برداشت: گفتم اگر من شوم تو، چه اتفاقی می‌افتد؟ او پاسخ داد: اگر می‌توانی، سعی کن که به لطافت و ویژگی‌های من درآیی.

برداشت: اگر من شوم شبیه تو، تو دیگر وجود نداری، اما اگر تو شبیه من شوی، همچنان باقی می‌مانی.

برداشت: چنان آواز دلدل برای دل بخوان که از گرداب اندوه بیرون بجهد.

برداشت: از طبیعت تو در فصل خزان دنیا، شادی و نشاط بهاری نمایان است.

برداشت: امروز به من ثابت شد که در دنیای کلام و گفتار، خدایان واقعی وجود دارند.

برداشت: نام تو خالق کلام است و توصیف تو مبدع معانی.