غزل شمارهٔ ۳۸۵

برداشت: در عشق، پیروزی و موفقیت چه مفهومی دارد؟ آیا می‌دانی از دوست چه راز و ناز پنهانی وجود دارد؟

برداشت: به زیبایی و ناز که از کمان کمانداران ترک ناشی می‌شود، نگاه کن؛ همچون کمینی که در انتظار شکار نشسته است.

برداشت: انگار از عشق او نشانه‌ای وجود ندارد و هیچ‌ کس نمی‌تواند نشانی از بی‌نشانی او بدهد.

برداشت: عشق به‌نوعی زندگی را به پایان می‌رساند، همان‌گونه که سرنوشت انسان‌ها شکل می‌گیرد.

برداشت: به او گفتم که وقتی به تو فکر می‌کنم، آه از این دل سبک‌بارم که تو برای من ارزش زیادی داری.

برداشت: من نمی‌دانم کجا گمشده‌ام، اما تو می‌دانی که دل گمشده‌ام کجاست.

برداشت: دوست عزیز، اکنون وقت آن است که سخنی از خود بر زبان نیاوری؛ زیرا این لحظه به مانند جواهری آسمانی است.