غزل شمارهٔ ۳۸۳

برداشت: تو فقط یک زبان داری، اما من هزار طریق ناز و کرشمه دارم و به خاطر این نازها، جان‌های زیادی را به جان می‌خرم.

برداشت: اگر از درد و رنجی که کشیده‌ای توبه نکنی، چون تو در این مسیر از دل و جان خود تلاش کرده‌ای و جانت با خون و رنج پرورده شده است.

برداشت: تو از ترس دل خود مراقب هستی، چرا که هر لحظه ممکن است دلمان را بشکنی.

برداشت: گفته بودی که تمام وجودم به وفای تو وابسته است، اما حالا ای شوخ، فقط به خاطر یک چیز ناچیز از من دور می‌شوی.

برداشت: به خاطر دعاهایی که در سحرگاهان کردم، به خواسته‌ام رسیدم و کارم به خوبی پیش رفت.

برداشت: فراق تو باعث شده است که نتوانم صحبت کنم و از احساساتم بگویم، پس بهتر است که به رازهای دل نپردازم.

برداشت: هر بار که به تعدادی از مشکلات و ناکامی‌ها نگاه می‌کنم، تصمیم می‌گیرم اگر نتوانم به آنها رسیدگی کنم، لااقل برای خودم و دیگران مرثیه‌سرایی نکنم.

برداشت: به نظر می‌رسد که می‌خواهی بگویی که آب خاقانی را به عنوان یک امتیاز یا نعمت در نظر گرفته‌ای و واقعا حق را در این مورد قبول داری.