غزل شمارهٔ ۳۸۲

برداشت: تو از من جدا شدی و با دیگران ارتباط برقرار کردی، اما الآن که عهد و پیمانت را شکستی، دیگر برای من درست شده‌ای.

برداشت: به یاد آن سنگ‌نوشته قدیمی، بر روی آتش نشستی و دور آن وضعیت را نظاره کردی.

برداشت: ای کافر، تو با یک حرکت نرم و نیمه‌اشارت من را به خود کشاندی، فریاد از کفر تو، و آه بر این بی‌توجهی و سبکی که در این کار داشتی.

برداشت: پس از آنکه زیبایی‌ات را نشان دادی، همچون فاخته‌ای به دور دست گریختی و از چنگ من رها شدی.

برداشت: من جانم را برای عشق تو فدای تو کردم، اما چرا به خاطر کینه‌ات به من آسیب زدی؟

برداشت: تو بی‌خبر هستی که از بس به دنبال برتری و خودخواهی هستی، ناگهان و بی‌رحمانه دل و جانم را شکستی.

برداشت: تو به من کمک می‌کردی و مرهمی بر جراحتم می‌نهادیا، اما حالا آنقدر هم از این کمک و بخشش خودداری کردی.

برداشت: چون به گروه بدگوهران پیوستی، چه رشته گوهرها که از چشم من فروریخت.

برداشت: ای خدا، جفا و ظلمی که به جان خاقانی روا داشتی، قابل قبول نیست و نباید بر آن بی‌تفاوت بود.