غزل شمارهٔ ۳۸۱

برداشت: تو با کلام خود به من پیامی فرستادی و مرا به دنیای تازه‌ای راهنمایی کردی.

برداشت: کتاب‌هایی پر از معانی نوشتی و برای حفاظت از آن‌ها مهر و موم کردی و مهر بر روی آن گذاشتی.

برداشت: چهره و موهای تو مانند طرحی زیباست که با قلمی نرم بر کاغذ کشیده شده است و مانند نور روز در دل شب می‌درخشد.

برداشت: مرا نشان دادی که ای شخصی که به خاطر مشکلات ما در غم نباش، چون ما هنوز به یاد تو هستیم.

برداشت: نگران نباش، اگرچه به مشکلات و سختی‌های زیادی گرفتار شده‌ای. حالا که به ما وابسته‌ای، از هر اندوهی آزاد هستی.

برداشت: از وقتی که زیبای تو را دیدم، نوشته‌های من رنگ و بویی دیگر پیدا کرد و نام تو با شادی در آن جا گرفته است.

برداشت: به خاطر مهربانی‌هایی که به من نشان دادی، گمان می‌کنم که تو در بهشت در را به روی نیازمندان باز کرده‌ای.

برداشت: از فصولی که نوشتید، متوجه شدم که هر لحظه روح مسیح را بر روی مردگان به ارمغان می‌آورید.

برداشت: به خاطر اینکه غم دوری و بی‌خانمانی، مانند ویرانی دیر را به همراه دارد، در زمان تو، شهر و دیاری چون کعبه، به آبادانی و رونق رسیده است.

برداشت: با وجود اینکه دیگران به من طعنه می‌زنند و از غم تو سخن می‌گویند، اما غم تو برای من شادی به ارمغان آورده است و باعث خوشحالی من شده است.