غزل شمارهٔ ۳۸۰

برداشت: ای چشم، وقتی از تاریکی غم بیرون بیایی، مثل نور خواهد بود. اما وقتی که دل نورانی نباشد، دیگر راهی برای بیرون رفتن نیست.

برداشت: ابتدا چراغ را روشن کن و سپس به دنبال نور بگرد تا با آن نور بتوانی از تاریکی بیرون بیایی.

برداشت: فراق یار چنان بر دل تو اثر کرده است که مانند زخم مار به آن آسیب زده است، اما آن زخم نه از نوعی است که به راحتی فراموش شود یا با جادو و فریب قابل درمان باشد.

برداشت: درد و غم‌هایی که در دل داری، به نوعی جشن و سروری است، در مقایسه با رنج و محنتی که از جدایی و دوری تو اکنون به آن دچار شده‌ای.

برداشت: ای خاقان، تو در حالتی پریشان و غم‌ناکی به سر می‌بری، در حالی که در جنگ و جدایی غرق هستی. نگران نباش، چرا که در این وضعیت، خون بر دست تو جاریست و عشق و درد را به تصویر می‌کشد.