غزل شمارهٔ ۳۷۹

برداشت: هر روز رنگ و حالت جدیدی به خود می‌گیری، ولی تو مانند عیسی نیستی که به معجزه خود را تغییر دهد. تو هر روز به طور مداوم و به دفعات دچار تغییری می‌شوی.

برداشت: تو در دل خود رنگ‌های مختلفی داری و با هر کس که روبرو می‌شوی، به نوعی با او هماهنگ می‌شوی. به گونه‌ای که مانند آب که می‌تواند با هر ظرفی سازگار شود، حالت و روحیه‌ات تغییر می‌کند و با آن فرد یکی می‌شوی.

برداشت: هر لحظه که زلفت را به کار بگیری، قلبم آتش می‌گیرد. اگر دمی با دل من درآمیزی، مشک هم لطمه‌ای به خود نخواهد دید.

برداشت: هرچقدر زهر و تلخی را در دل من بریزی، من آن را می‌نوشم و طاقت می‌آورم؛ چرا که تحمل این سختی برایم دشوارتر از نوشیدن زهر نیست.

برداشت: زلف تو همچون کژدمی است که زهرش جان را می‌گیرد. اگر تو زهر دیگری با آن ترکیب کنی، دیگر حجاب و مانعی وجود نخواهد داشت.

برداشت: از یک دیدگاه، تنها به تو دل سپرده‌ام و اگر با محبت خود آن نظر را زیبا سازی، جانم را هم فدای تو می‌کنم.

برداشت: اگر هر شبی از آن لب‌های شیرین تو آرامش دلم را به دست آورم، از چشمانم گلاب می‌ریزیم تا با شکر ترکیب شود.

برداشت: شعر خاقانی وقتی بر لبت می‌آید، مانند این است که آتش و آب را با هم ترکیب کرده‌ای.

برداشت: سعی کن به خسرو نزدیک شوی تا چشم خوشبختی‌ات را از گرد پای او روشن کنی.