غزل شمارهٔ ۳۷۷

برداشت: به خاک تبدیل شدم به خاطر تو، حالا چرا آب تو را بریزم؟ دارم با خون دل تو را می‌پرورانم، اما چرا تو از خون دلم بهره‌برداری می‌کنی؟

برداشت: به خاطر غیرت و تعصب، به دیگران نگاه نکردم و تمام توجه‌ام به تو بود. حالا اینکه من شده‌ام پوشش و پرده‌ای برای تو، چرا باید من مورد انتقاد قرار بگیرم؟

برداشت: من عشق وصالت را با جان و دل می‌خرم و تو نمی‌دهی. پس بیشتر از این خود را محدود نکن، زیرا مشتری به پایان کار رسیده است.

برداشت: گاهی با لحن دل‌انگیز و صاف، محبت و جذبه نشان می‌دهی و گاهی با رفتار کنجکاوانه و شیرین، هوش و حواسم را به خود جلب می‌کنی.

برداشت: عشق تو گاه دل مرا می‌خورد و گاه جگرم را، اما از این حالتی که دارم، هیچ چیز نمی‌تواند کم کند مانند بره‌ای که از دو مادر شیر می‌نوشد.

برداشت: کیسه هنوز پر و پررونق است، اما دل من از تو هنوز نیرومند است. چه باید بکنم، خاقانی، اگر کیسه به کم شدن برسد؟

برداشت: اگرچه در موقعیتی که به آن لقب «مفتعلن» داده شده، بار دیگر وضعیت به قاعده‌اش بازگشته است، اما با این حال، تو هنوز بهانه‌ای برای عدم حضور داری.