غزل شمارهٔ ۳۷۶

برداشت: دل من به خاطر رفتارهای تو به شدت غمگین و پریشان شده است. تو به قدری به من آسیب رسانده‌ای که دیگر توان ایستادن ندارم.

برداشت: گل و مل تو را به خدمت گرفته‌اند و از این روست که وفای گل و صحبت مل، به صورت مجازی و غیرواقعی است.

برداشت: من به خاطر عشق تو جانم را در معرض خطر قرار دادم، اما فکر می‌کردم این عشق فقط یک بازی است.

برداشت: اگر شمع جان نداشته باشد، وجودش بی‌فایده است، چرا که از موم فقط تن حاصل می‌شود و هیچ شعله‌ای از آن برنمی‌خیزد.

برداشت: من به خاطر نیازهای عمیق قلوبم در آتش عشق تو می‌سوزم، اما لطف تو مانند آب سردی است که این آتش را خاموش می‌کند، ای معشوقه نازنینم.

برداشت: تو کسی هستی که با من به گونه‌ای ناهماهنگ رفتار می‌کنی و باعث نمی‌شوی که جانم گرفته شود.

برداشت: از دل من نپرس که چرا به حالت کبوتر هستم، فقط درباره زلف بپرس که چرا مانند چنگ نواخته می‌شود.

برداشت: تو به خدمات من افتخار کن و مانند یک خداوند به من خدمتگزار مهربانی کن.