غزل شمارهٔ ۳۷۵

برداشت: تو هیچ‌گاه با کسی که با او دوست هستی، پیمان نمی‌بندی و به همین دلیل نمی‌توانی به کسانی که در زندگی شکست خورده‌اند، کمک کنی و اوضاع آن‌ها را درست کنی.

برداشت: جایی که تو زخم می‌زنی،‌ التیامی نمی‌گذاری و جایی که درد می‌آوری،‌ درمانی ارائه نمی‌دهی.

برداشت: مانند آسمان که بر سر سفره‌ی پذیرش است، اگرچه ممکن است زینت‌ها و نعمت‌ها را به شما بدهد، اما هیچ‌گاه نان و sustenance را نمی‌دهد.

برداشت: وقتی قرعه به نام تو می‌افتد، راحت از رقیبان خود دل نمی‌کنی و این کار آسان نیست.

برداشت: تو آنچه را که من با بوسه تقدیم می‌کنم، کم بها می‌دانید؛ پس چرا از بوسه‌هایی که تقدیم می‌شود، معنی ارزان بودن را نمی‌پذیرید؟

برداشت: چشمانت به من اجازه می‌دهند که آسیب ببینم، اما لبانت هیچ اشاره‌ای به این ندارند که می‌خواهی مرا نجات بدهی.

برداشت: خاقانی به کسی اشاره می‌کند که در آرزوی وصال معشوق است و حسرت می‌خورد که حتی سلامی از بزرگی مانند سلطان نمی‌گیرد. این جمله نشان‌دهنده احساس کوچک‌بودن و دوری از محبوب است.