غزل شمارهٔ ۳۷۴

برداشت: اگر امید به وصالت و رسیدن به تو در دل می‌داشتند، بسیاری با دیده‌های پر از امید به زیبایی‌ات نگاه می‌کردند.

برداشت: این مشکلات و تنگناها از زندگی بر ما نرفته‌اند، وگرنه زیبایی چهره‌ات همیشه در زندگی ما حاضر و محسوس بود.

برداشت: غم جدایی‌ات برای ما همچون دریا بی‌پایانی است و ای کاش با این دل‌شکستگی، تو در کنار ما بودی.

برداشت: ای پروردگار، چه حال و هوای خوبی است در بازار جادوگری، اگر آن شخص مانند دو چشمت، یک کیسه‌دار و صاحب مال و ثروت می‌بود.

برداشت: اگر به آسمان رسیدی، یاد تو در چهره هر ستاره مانند جویباری پر از گل لاله بود.

برداشت: زمانی که تو همچون آن گل رفته‌ای، بلبل چطور می‌تواند به زیبایی گل توجهی کند؟ گلشن را برای به دست آوردن گل رها کرده‌ای، اما آیا دیگر گلی ارزشی برای بلبل دارد؟

برداشت: اگر خاقانی وصف کنندهٔ خوبیِ تو نبود، هرگز خاقان بزرگ خواستار او [خاقانی] نمی‌شد.