غزل شمارهٔ ۳۷۳

برداشت: پیش از آن که زندگی‌ام به پایان برسد، تنها تو می‌توانی محبوب من باشی. چه چیزی می‌تواند از عشق به تو برایم بهتر باشد؟

برداشت: دل و جان تو همیشه و تا به امروز همراه من بوده‌اند و از این به بعد نیز ادامه خواهند داشت.

برداشت: تو بر هر زخم من پمادی می‌نویسی و برای هر دردی تسکینی از تو دارم.

برداشت: به هر دلیلی که می‌خواهی، به من دستور بده تا همیشه در کنار تو باشم و تو را به عنوان فرمانروای خود بپذیرم.

برداشت: اگر بخواهم تعداد کفر و ایمان را بشمارم، ابتدا باید بدانم که تو چه جایگاهی در دیوان دل من داری.

برداشت: من به دین و کفر فریفته نمی‌شوم، زیرا از این پس هم ایمان و هم کفر تو برای من خواهد بود.

برداشت: اگر تو مانند خاقانی سخن بگویی، پس چرا باید از او حرف بزنی؟ تو خود باید در مقام خاقان باشید.