غزل شمارهٔ ۳۷۲

برداشت: این بنده چه کرده است جز اینکه مردی آزاده باشد که هرگز به یاد او برنگردی؟

برداشت: به دل خود گفتم که دیگر به دنبال عشق نخواهم رفت، اما خود را به دردسر انداختی و با من بد کردی، در حالی که گفته بودی که آسیبی به من نخواهی رساند.

برداشت: همه بر گفته‌های جدایی تو تأکید می‌کنند، ولی چه معنی دارد وقتی تو این ورق را با موضوع دیگری جابجا می‌کنی؟

برداشت: دل من به شدت به تو وابسته است، او را به حال خود بگذار و نران زیرا افرادی که در حال مستی هستند را نمی‌توان به آسانی از حال خود بیرون آورد.

برداشت: من کجا می‌توانم با تو دوباره تلاش کنم، در حالی که تو حتی در برابر رستم هم نبرد نکردی، ای جان!

برداشت: چه فایده‌ای دارد که من به دور اسب تو بیفتم؟ در حالی که تو هزار سال است که از آن طرف می‌گردی.

برداشت: برای اینکه تصویر تو را بکشند، دل خاقانی به رنگ لاجوردی آمد.